Parva 3, Adhyāya 77

देवेभिः सहितस्य श्रीकृष्णस्य बदरिकाश्रमे ऋषिभिः आतिथ्यसत्कारं ततो मुनिगणा दृष्ट्वा देवदेवमुपस्थितम् ।समाप्य चाग्निहोत्राणि सम्पूज्यातिथिसत्तमान्॥ 1 ॥

devebhiḥ sahitasya śrīkṛṣṇasya badarikāśrame ṛṣibhiḥ ātithyasatkāraṃ tato munigaṇā dṛṣṭvā devadevamupasthitam | samāpya cāgnihotrāṇi sampūjyātithisattamān

मुनयो दीर्घतपसः समाधौ कृतनिश्चयाः ।जटिनो मुण्डिनः केचिच्छिराधमनिसन्तताः॥ 2 ॥

munayo dīrghatapasaḥ samādhau kṛtaniścayāḥ | jaṭino muṇḍinaḥ kecicchirādhamanisantatāḥ

निर्मज्जा नीरसाः केचिद् वेताला इव केचन ।अश्मकुट्टाशनपराः पर्णभक्षास्तथा परे॥ 3 ॥

nirmajjā nīrasāḥ kecid vetālā iva kecana | aśmakuṭṭāśanaparāḥ parṇabhakṣāstathā pare

वेदविद्याव्रतस्नाता निराहारा महातपाः ।स्मरन्तः सर्वदा विष्णुं तद्भक्तास्तत्परायणाः॥ 4 ॥

vedavidyāvratasnātā nirāhārā mahātapāḥ | smarantaḥ sarvadā viṣṇuṃ tadbhaktāstatparāyaṇāḥ

आसन्नमुक्तयः केचित् केचिद्ध्यानैकतत्पराः ।ध्यानेन मनसा विष्णुं दृष्टवन्तस्तपोधनाः॥ 5 ॥

āsannamuktayaḥ kecit keciddhyānaikatatparāḥ | dhyānena manasā viṣṇuṃ dṛṣṭavantastapodhanāḥ

संवत्सराशिनः केचित् केचिज्जलविचारिणः ।शक्रस्य भयदातारः श्रुतिस्मृतिपरायणाः॥ 6 ॥

saṃvatsarāśinaḥ kecit kecijjalavicāriṇaḥ | śakrasya bhayadātāraḥ śrutismṛtiparāyaṇāḥ

वसिष्ठो वामदेवश्च रैभ्यो धूम्रस्तथैव च ।जाबालिः कश्यपः कण्वो भरद्वाजोऽथ गौतमः॥ 7 ॥

vasiṣṭho vāmadevaśca raibhyo dhūmrastathaiva ca | jābāliḥ kaśyapaḥ kaṇvo bharadvājo'tha gautamaḥ

अत्रिरश्वशिरा भद्रः शङ्खः शङ्खनिधिः कुणिः ।पाराशर्यः पवित्राक्षो याज्ञवल्क्यो महामनाः॥ 8 ॥

atriraśvaśirā bhadraḥ śaṅkhaḥ śaṅkhanidhiḥ kuṇiḥ | pārāśaryaḥ pavitrākṣo yājñavalkyo mahāmanāḥ

कक्षीवानङ्गिराश्चैव मुनिर्दीप्ततपास्तथा ।असितो देवलस्तात वाल्मीकिश्च महातपाः॥ 9 ॥

kakṣīvānaṅgirāścaiva munirdīptatapāstathā | asito devalastāta vālmīkiśca mahātapāḥ

एते चान्ये च मुनयो द्रष्टुमीश्वरमव्ययम् ।आदायार्घ्यं यथायोगमुटजात्स्वात्समाययुः॥ 10 ॥

ete cānye ca munayo draṣṭumīśvaramavyayam | ādāyārghyaṃ yathāyogamuṭajātsvātsamāyayuḥ

ते च गत्वा हरिं कृष्णं विष्णुमीशं जनार्दनम् ।भक्तिनम्रास्तदा देवं प्रणेमुर्भक्तवत्सलम्॥ 11 ॥

te ca gatvā hariṃ kṛṣṇaṃ viṣṇumīśaṃ janārdanam | bhaktinamrāstadā devaṃ praṇemurbhaktavatsalam

नमोऽस्तु कृष्ण कृष्णेति देवदेवेति केशवम् ।प्रणवात्मञ्जगन्नाथ नताः स्म शिरसा हरे॥ 12 ॥

namo'stu kṛṣṇa kṛṣṇeti devadeveti keśavam | praṇavātmañjagannātha natāḥ sma śirasā hare

कृष्ण विष्णो हृषीकेश केशवेति च सर्वदा ।प्रणामप्रवणा विप्राः प्राहुरित्थं जगत्पतिम्॥ 13 ॥

kṛṣṇa viṣṇo hṛṣīkeśa keśaveti ca sarvadā | praṇāmapravaṇā viprāḥ prāhuritthaṃ jagatpatim

इदमर्घ्यमिदं पाद्यमिदं विष्टरमेव च ।कृतार्थाः सर्वदा देव प्रसन्नो नो जगत्पतिः॥ 14 ॥

idamarghyamidaṃ pādyamidaṃ viṣṭarameva ca | kṛtārthāḥ sarvadā deva prasanno no jagatpatiḥ

किं कुर्मः किं नु नः कृत्यं कश्चिद् दोषः प्रभो हरे ।इति प्राञ्जलयः सर्वे प्राहुर्देवस्य पश्यतः॥ 15 ॥

kiṃ kurmaḥ kiṃ nu naḥ kṛtyaṃ kaścid doṣaḥ prabho hare | iti prāñjalayaḥ sarve prāhurdevasya paśyataḥ

कृष्णोऽपि तद् यथायोगमुपयुज्य सहामरैः ।कृतं सर्वं मुनिवरा वर्धतां तप उत्तमम्॥ 16 ॥

kṛṣṇo'pi tad yathāyogamupayujya sahāmaraiḥ | kṛtaṃ sarvaṃ munivarā vardhatāṃ tapa uttamam

इति ब्रुवन् पुराणात्मा प्रीतस्तेन गरुत्मता ।आसनं लम्भयामास रात्रौ देवो जनार्दनः॥ 17 ॥

iti bruvan purāṇātmā prītastena garutmatā | āsanaṃ lambhayāmāsa rātrau devo janārdanaḥ

कुशलं पृष्टवान् भूयो मुनीनां भावितात्मनाम् ।अग्निहोत्रेषु तपसि तथा भृत्येषु सर्वतः॥ 18 ॥

kuśalaṃ pṛṣṭavān bhūyo munīnāṃ bhāvitātmanām | agnihotreṣu tapasi tathā bhṛtyeṣu sarvataḥ

एवमादि जगन्नाथः पृष्टवानीश्वरस्तदा ।सर्वत्र कुशलं तेऽत्र ब्रूयुः कृष्णस्य सर्वतः॥ 19 ॥

evamādi jagannāthaḥ pṛṣṭavānīśvarastadā | sarvatra kuśalaṃ te'tra brūyuḥ kṛṣṇasya sarvataḥ

आतिथ्यं चक्रिरे ते तु नीवारैः फलमूलकैः ।देवानामथ सर्वेषां विष्णोः कृष्णस्य यत्नतः ।आतिथ्यमुपयुञ्जानस्ततः प्रीतोऽभवद्धरिः॥ 20 ॥

ātithyaṃ cakrire te tu nīvāraiḥ phalamūlakaiḥ | devānāmatha sarveṣāṃ viṣṇoḥ kṛṣṇasya yatnataḥ | ātithyamupayuñjānastataḥ prīto'bhavaddhariḥ