Parva 3, Adhyāya 117

सात्यकिसहितस्य जनार्दनस्य शाल्वनगरे गमनं, हंसेन सह मिलनं, हंसेन जनार्दनात् कार्यसिद्धिविषये पृच्छा इत्युक्त्वा ब्राह्मणं कृष्णः सात्यकिं पुनराह सः ।गत्वा शैनेय विप्रेण ब्रूहि मद्वचनात् तयोः॥ 1 ॥

sātyakisahitasya janārdanasya śālvanagare gamanaṃ, haṃsena saha milanaṃ, haṃsena janārdanāt kāryasiddhiviṣaye pṛcchā ityuktvā brāhmaṇaṃ kṛṣṇaḥ sātyakiṃ punarāha saḥ | gatvā śaineya vipreṇa brūhi madvacanāt tayoḥ

यन्मयोक्तमशेषेण वद गत्वा तयोः पुरः ।यथा नः सङ्गतिर्युद्धे तथा वद बलात् तदा॥ 2 ॥

yanmayoktamaśeṣeṇa vada gatvā tayoḥ puraḥ | yathā naḥ saṅgatiryuddhe tathā vada balāt tadā

धनुरादाय गच्छ त्वं बद्धगोधाङ्गुलित्रवान् ।एकेनाश्वेन गच्छ त्वमसहायो यदूत्तम॥ 3 ॥

dhanurādāya gaccha tvaṃ baddhagodhāṅgulitravān | ekenāśvena gaccha tvamasahāyo yadūttama

सात्यकिस्तं तथेत्युक्त्वा हयमारुह्य शीघ्रगम् ।गन्तुमैच्छत् ततो राजन्नसहायः स सात्यकिः॥ 4 ॥

sātyakistaṃ tathetyuktvā hayamāruhya śīghragam | gantumaicchat tato rājannasahāyaḥ sa sātyakiḥ

जनार्दनं विसृज्याशु दूतं तं यादवेश्वरः ।अहो धार्ष्ट्यमहो धार्ष्ट्यमित्युवाच जनार्दनः॥ 5 ॥

janārdanaṃ visṛjyāśu dūtaṃ taṃ yādaveśvaraḥ | aho dhārṣṭyamaho dhārṣṭyamityuvāca janārdanaḥ

नमस्कृत्य तदा दूतो माधवं माधवेश्वरम् ।स ययौ शाल्वनगरं शैनेयेन समन्वितः॥ 6 ॥

namaskṛtya tadā dūto mādhavaṃ mādhaveśvaram | sa yayau śālvanagaraṃ śaineyena samanvitaḥ

ततः प्रविश्य धर्मात्मा ब्राह्मणो ब्रह्मवित्तमः ।आसनं महदास्थाय विसृज्य यादवे पुनः॥ 7 ॥

tataḥ praviśya dharmātmā brāhmaṇo brahmavittamaḥ | āsanaṃ mahadāsthāya visṛjya yādave punaḥ

आस्ते सुखं यदा विप्रः शैनेयेन समन्वितः ।अथ तं हंसडिम्भयोर्दर्शयामास सात्यकिम्॥ 8 ॥

āste sukhaṃ yadā vipraḥ śaineyena samanvitaḥ | atha taṃ haṃsaḍimbhayordarśayāmāsa sātyakim

दूतोऽयं सात्यकिः प्राप्तः सव्यो बाहुरयं हरेः ।तस्य तद् वचनं श्रुत्वा हंसः प्राह वचस्तदा॥ 9 ॥

dūto'yaṃ sātyakiḥ prāptaḥ savyo bāhurayaṃ hareḥ | tasya tad vacanaṃ śrutvā haṃsaḥ prāha vacastadā

श्रुतः समागमः पूर्वमद्य दृष्टो मया त्वसौ ।धनुर्वेदे च वेदे च शास्त्रे शस्त्रे तथैव च॥ 10 ॥

śrutaḥ samāgamaḥ pūrvamadya dṛṣṭo mayā tvasau | dhanurvede ca vede ca śāstre śastre tathaiva ca

निपुणोऽयं सदा धीर इत्येवमनुशुश्रुम ।अथो दृष्टिपथं प्राप्तः प्रीतिं नौ विदधात्यसौ॥ 11 ॥

nipuṇo'yaṃ sadā dhīra ityevamanuśuśruma | atho dṛṣṭipathaṃ prāptaḥ prītiṃ nau vidadhātyasau

कुशलं वासुदेवस्य बलभद्रस्य वा पुनः ।कुशलाः सात्वताः सर्वे उग्रसेनपुरोगमाः॥ 12 ॥

kuśalaṃ vāsudevasya balabhadrasya vā punaḥ | kuśalāḥ sātvatāḥ sarve ugrasenapurogamāḥ

तथेति सात्यकिः प्राह मन्दमुन्मथिताननः ।ततो जनार्दनं प्राह हंसो वाक्यविशारदः॥ 13 ॥

tatheti sātyakiḥ prāha mandamunmathitānanaḥ | tato janārdanaṃ prāha haṃso vākyaviśāradaḥ

अपि दृष्टस्त्वया चक्री सिद्धं नः कार्यमीहितम् ।वद सर्वमशेषेण मा वृथा कालमत्यगाः॥ 14 ॥

api dṛṣṭastvayā cakrī siddhaṃ naḥ kāryamīhitam | vada sarvamaśeṣeṇa mā vṛthā kālamatyagāḥ