Parva 3, Adhyāya 130

गोपगोपीभिःसहितेन यशोदानन्दयोः गोवर्धनपर्वते आगत्वा श्रीकृष्णबलभद्राभ्यां समागमम् ।यशोदा नन्दगोपश्च कृष्णदर्शनलालसौ ।गोवर्धनगतं श्रुत्वा वासुदेवं सहाग्रजम्॥ 1 ॥

gopagopībhiḥsahitena yaśodānandayoḥ govardhanaparvate āgatvā śrīkṛṣṇabalabhadrābhyāṃ samāgamam | yaśodā nandagopaśca kṛṣṇadarśanalālasau | govardhanagataṃ śrutvā vāsudevaṃ sahāgrajam

नवनीतं च दधि च पायसं कृसरं तथा ।वन्यं पुष्पं महाराज मयूराङ्गदमेव च॥ 2 ॥

navanītaṃ ca dadhi ca pāyasaṃ kṛsaraṃ tathā | vanyaṃ puṣpaṃ mahārāja mayūrāṅgadameva ca

बल्लवैरपरैः सार्धं गोपिभिश्च समन्ततः ।जग्मतुः सहसा प्रीतौ गोवर्धनमथो नृप॥ 3 ॥

ballavairaparaiḥ sārdhaṃ gopibhiśca samantataḥ | jagmatuḥ sahasā prītau govardhanamatho nṛpa

क्वचिद् वृक्षे समासक्तं कृष्णं कृष्णमृगेक्षणम् ।ददर्शतुर्महाबाहुं वासुदेवं सहाग्रजम्॥ 4 ॥

kvacid vṛkṣe samāsaktaṃ kṛṣṇaṃ kṛṣṇamṛgekṣaṇam | dadarśaturmahābāhuṃ vāsudevaṃ sahāgrajam

प्रणेमतुः सुसंहृष्टौ तत्र दृष्ट्वा महाबलौ ।दर्शयामासतुर्देवौ पायसानि महान्ति च॥ 5 ॥

praṇematuḥ susaṃhṛṣṭau tatra dṛṣṭvā mahābalau | darśayāmāsaturdevau pāyasāni mahānti ca

तात मातर्व्रजे गोष्ठे कुशलं वा स्वगोधनम् ।अपि गावः क्षीरवत्यो वत्सा वत्सतराः पितः॥ 6 ॥

tāta mātarvraje goṣṭhe kuśalaṃ vā svagodhanam | api gāvaḥ kṣīravatyo vatsā vatsatarāḥ pitaḥ

अपि वा सुशुभं क्षीरमपि गावः सुशोभनाः ।अपि वा दारका मातर्वत्सपालाः पिबन्ति च॥ 7 ॥

api vā suśubhaṃ kṣīramapi gāvaḥ suśobhanāḥ | api vā dārakā mātarvatsapālāḥ pibanti ca

बहूनि चापि दामानि कीलका अपि वा बहु ।तृणानि बहुरूपाणि किं वा सन्ति पितः सदा॥ 8 ॥

bahūni cāpi dāmāni kīlakā api vā bahu | tṛṇāni bahurūpāṇi kiṃ vā santi pitaḥ sadā

शकटानि सुगन्धीनि किं वा सन्ति पितर्ध्रुवम् ।अपि गोप्यः पुत्रवत्यो दारकान्किमजीजनन्॥ 9 ॥

śakaṭāni sugandhīni kiṃ vā santi pitardhruvam | api gopyaḥ putravatyo dārakānkimajījanan

घटाः किं बहवो मातरभिन्नाः सर्वतो व्रजे ।किं गावः क्षीरमतुलं स्रवन्त्यहरहः पितः॥ 10 ॥

ghaṭāḥ kiṃ bahavo mātarabhinnāḥ sarvato vraje | kiṃ gāvaḥ kṣīramatulaṃ sravantyaharahaḥ pitaḥ

हैयङ्गवीनं क्षीराणि दधि वा किमजीजनन् ।गोधनं सर्वमेवेदं नीरोगं प्रतिपद्यते॥ 11 ॥

haiyaṅgavīnaṃ kṣīrāṇi dadhi vā kimajījanan | godhanaṃ sarvamevedaṃ nīrogaṃ pratipadyate

सर्वमेतद् यदुश्रेष्ठ नीरोगं बहुशः प्रभो ।कुशलं गोधनस्यैव सर्वकालेषु केशव॥ 12 ॥

sarvametad yaduśreṣṭha nīrogaṃ bahuśaḥ prabho | kuśalaṃ godhanasyaiva sarvakāleṣu keśava

रक्षणात् तव देवेश सदा कुशलिनो वयम् ।सगोधनाः सवत्साश्च नीरोगा इव केशव॥ 13 ॥

rakṣaṇāt tava deveśa sadā kuśalino vayam | sagodhanāḥ savatsāśca nīrogā iva keśava

एकमेव सदा दुःखं न त्वां द्रक्ष्यामि केशव ।यदेतत् केवलं दुःखमिति धीः शीर्यते सदा॥ 14 ॥

ekameva sadā duḥkhaṃ na tvāṃ drakṣyāmi keśava | yadetat kevalaṃ duḥkhamiti dhīḥ śīryate sadā

एवमादि विलप्यन्तं गच्छेत्याह स केशवः ।यशोदां पुनराहेदं मातर्गच्छ गृहं प्रति॥ 15 ॥

evamādi vilapyantaṃ gacchetyāha sa keśavaḥ | yaśodāṃ punarāhedaṃ mātargaccha gṛhaṃ prati

ये च त्वां कीर्तयिष्यन्ति ते च स्वर्गमवाप्नुयुः ।ये केचित् त्वां नमस्यन्ति ते मे प्रियतराः सदा॥ 16 ॥

ye ca tvāṃ kīrtayiṣyanti te ca svargamavāpnuyuḥ | ye kecit tvāṃ namasyanti te me priyatarāḥ sadā

मद्भक्ताः सर्वदा सन्तु गच्छेत्याह च तां हरिः ।इत्युक्त्वा पितरौ देवो वासुदेवः सनातनः॥ 17 ॥

madbhaktāḥ sarvadā santu gacchetyāha ca tāṃ hariḥ | ityuktvā pitarau devo vāsudevaḥ sanātanaḥ

गाढमालिङ्ग्य तौ प्रीतौ प्रेषयामास केशवः ।यशोदा नन्दगोपश्च जग्मतुः स्वगृहं प्रति॥ 18 ॥

gāḍhamāliṅgya tau prītau preṣayāmāsa keśavaḥ | yaśodā nandagopaśca jagmatuḥ svagṛhaṃ prati

ततः कृष्णो हृषीकेशो यादवैः सह वृष्णिभिः ।गन्तुमैच्छत्तदा विष्णुः पुरीं द्वारवतीं किल॥ 19 ॥

tataḥ kṛṣṇo hṛṣīkeśo yādavaiḥ saha vṛṣṇibhiḥ | gantumaicchattadā viṣṇuḥ purīṃ dvāravatīṃ kila

य एतच्छृणुयान्नित्यं पठेद् वापि समाहितः ।पुत्रवान् धनवांश्चैव अन्ते मोक्षं च गच्छति॥ 20 ॥

ya etacchṛṇuyānnityaṃ paṭhed vāpi samāhitaḥ | putravān dhanavāṃścaiva ante mokṣaṃ ca gacchati