Parva 2, Adhyāya 90

तेषां क्रीडावसक्तानां यदूनां पुण्यकर्मणाम् ।छिद्रमासाद्य दुर्बुद्धिर्देवशत्रुर्दुरासदः॥ 1 ॥

teṣāṃ krīḍāvasaktānāṃ yadūnāṃ puṇyakarmaṇām | chidramāsādya durbuddhirdevaśatrurdurāsadaḥ

कन्यां भानुमतीं नाम भानोर्दुहितरं नृप ।जहारात्मवधाकाङ्क्षी निकुम्भो नाम दानवः॥ 2 ॥

kanyāṃ bhānumatīṃ nāma bhānorduhitaraṃ nṛpa | jahārātmavadhākāṅkṣī nikumbho nāma dānavaḥ

अन्तर्हितो मोहयित्वा यदूनां प्रमदाजनम् ।मायावी मायया राजन् पूर्ववैरमनुस्मरन्॥ 3 ॥

antarhito mohayitvā yadūnāṃ pramadājanam | māyāvī māyayā rājan pūrvavairamanusmaran

भ्रातुर्हिं वज्रनाभस्य तस्य कन्या प्रभावती ।प्रद्युम्नेन हृता वीर वज्रनाभस्तथा हतः॥ 4 ॥

bhrāturhiṃ vajranābhasya tasya kanyā prabhāvatī | pradyumnena hṛtā vīra vajranābhastathā hataḥ

भानोरेव तथारण्ये वसत्यवसरेण हि ।अस्वाधीने दुराधर्षे छिद्रज्ञो दानवाधमः॥ 5 ॥

bhānoreva tathāraṇye vasatyavasareṇa hi | asvādhīne durādharṣe chidrajño dānavādhamaḥ

कन्यापुरे महानादः सहसा समुपस्थितः ।तस्यां ह्रियन्त्यां कन्यायां रुदन्त्यां समितिञ्जय॥ 6 ॥

kanyāpure mahānādaḥ sahasā samupasthitaḥ | tasyāṃ hriyantyāṃ kanyāyāṃ rudantyāṃ samitiñjaya

वसुदेबाहुकौ वीरौ दंशितौ निर्गतावुभौ ।आर्तनादमुपश्रुत्य भानोः कन्यापुरे तदा॥ 7 ॥

vasudebāhukau vīrau daṃśitau nirgatāvubhau | ārtanādamupaśrutya bhānoḥ kanyāpure tadā

न दृष्टिगोचरे तौ तु ददृशातेऽपकारिणम् ।तथैव दंशितौ यातौ यत्र कृष्णो महाबलः॥ 8 ॥

na dṛṣṭigocare tau tu dadṛśāte'pakāriṇam | tathaiva daṃśitau yātau yatra kṛṣṇo mahābalaḥ

श्रुतार्थः स्वं विमानं तदारुरोह जनार्दनः ।पार्थेन सहितस्तार्क्ष्यं नागशत्रुमरिन्दमः॥ 9 ॥

śrutārthaḥ svaṃ vimānaṃ tadāruroha janārdanaḥ | pārthena sahitastārkṣyaṃ nāgaśatrumarindamaḥ

रथी त्वमनुगच्छेति सन्दिश्य मकरध्वजम् ।त्वरेति गरुडं वीरः सन्दिदेश च काश्यपम्॥ 10 ॥

rathī tvamanugaccheti sandiśya makaradhvajam | tvareti garuḍaṃ vīraḥ sandideśa ca kāśyapam

वज्रं नगरमायान्तं निकुम्भं रणदुर्जयम् ।पार्थकृष्णौ महात्मानावासेदतुररिन्दमौ॥ 11 ॥

vajraṃ nagaramāyāntaṃ nikumbhaṃ raṇadurjayam | pārthakṛṣṇau mahātmānāvāsedaturarindamau

प्रद्युम्नश्च महातेजा मायिनां प्रवरो नृप ।निकुम्भश्चाथ तान् दृष्ट्वा त्रिधाऽऽत्मानमथाकरोत्॥ 12 ॥

pradyumnaśca mahātejā māyināṃ pravaro nṛpa | nikumbhaścātha tān dṛṣṭvā tridhā''tmānamathākarot

तान् सर्वान् योधयामास निकुम्भः प्रहसन्निव ।बहुकण्टकगुर्वीभिर्गदाभिरमरोपमः॥ 13 ॥

tān sarvān yodhayāmāsa nikumbhaḥ prahasanniva | bahukaṇṭakagurvībhirgadābhiramaropamaḥ

सव्येनालम्ब्य हस्तेन कन्यां भानुमतीं नृप ।दक्षिणेनाथ हस्तेन गदया प्राहरत् पुनः॥ 14 ॥

savyenālambya hastena kanyāṃ bhānumatīṃ nṛpa | dakṣiṇenātha hastena gadayā prāharat punaḥ

कन्यार्थं न च कृष्णौ वा कामो वा नृपसत्तम ।निर्दयं प्रहरन्ति स्म निकुम्भे च महासुरे॥ 15 ॥

kanyārthaṃ na ca kṛṣṇau vā kāmo vā nṛpasattama | nirdayaṃ praharanti sma nikumbhe ca mahāsure

समर्थास्ते महात्मानः शत्रुं हन्तुं दुरासदाः ।निशश्वसुर्नरपते दयाभारावपीडिताः॥ 16 ॥

samarthāste mahātmānaḥ śatruṃ hantuṃ durāsadāḥ | niśaśvasurnarapate dayābhārāvapīḍitāḥ

श्रेष्ठो धनुष्मतां पार्थः सर्वथा कुशलो युधि ।नागोष्ट्रविधिना दैत्यं शरपङ्क्त्या जघान ह॥ 17 ॥

śreṣṭho dhanuṣmatāṃ pārthaḥ sarvathā kuśalo yudhi | nāgoṣṭravidhinā daityaṃ śarapaṅktyā jaghāna ha

ते तु वैतस्तिकैर्बाणैर्विविधान् दानवान् युधि ।न कन्यां कलया युक्त्या शिक्षया च महीपते॥ 18 ॥

te tu vaitastikairbāṇairvividhān dānavān yudhi | na kanyāṃ kalayā yuktyā śikṣayā ca mahīpate

ततः स कन्यया सार्द्ध तत्रैवान्तरधीयत ।आसुरीमाश्रितो मायां न च तां वेत्ति कश्चन॥ 19 ॥

tataḥ sa kanyayā sārddha tatraivāntaradhīyata | āsurīmāśrito māyāṃ na ca tāṃ vetti kaścana

तं कृष्णौ रौक्मिणेयश्च पृष्ठतोऽनुययुस्तदा ।हारितः शकुनो भूत्वा तस्थावथ महासुरः॥ 20 ॥

taṃ kṛṣṇau raukmiṇeyaśca pṛṣṭhato'nuyayustadā | hāritaḥ śakuno bhūtvā tasthāvatha mahāsuraḥ

तं बाणैः पुनरेवाथ वीरो भूयो धनञ्जयः ।वैतस्तिकैर्मर्मभिद्भिः कन्यां रक्षन्नताडयत्॥ 21 ॥

taṃ bāṇaiḥ punarevātha vīro bhūyo dhanañjayaḥ | vaitastikairmarmabhidbhiḥ kanyāṃ rakṣannatāḍayat

स इमां पृथिवीं कृत्स्नां सप्तद्वीपां महासुरः ।बभ्रामानुगतश्चैव तैर्वीरैररिमर्दनः॥ 22 ॥

sa imāṃ pṛthivīṃ kṛtsnāṃ saptadvīpāṃ mahāsuraḥ | babhrāmānugataścaiva tairvīrairarimardanaḥ

गोकर्णस्योपरिष्टात्तु पर्वतस्य महासुरः ।पपात वेलां गङ्गायाः पुलिने सह कन्यया॥ 23 ॥

gokarṇasyopariṣṭāttu parvatasya mahāsuraḥ | papāta velāṃ gaṅgāyāḥ puline saha kanyayā

न देवा नासुराश्चापि लङ्घयन्ति तपोधनाः ।गोकर्णं तेजसा गुप्तं महादेवस्य भारत॥ 24 ॥

na devā nāsurāścāpi laṅghayanti tapodhanāḥ | gokarṇaṃ tejasā guptaṃ mahādevasya bhārata

एतदन्तरमासाद्य प्रद्युम्नः शीघ्रविक्रमः ।कन्यां भानुमतीं भैमो जग्राह रणदुर्जयः॥ 25 ॥

etadantaramāsādya pradyumnaḥ śīghravikramaḥ | kanyāṃ bhānumatīṃ bhaimo jagrāha raṇadurjayaḥ

असुरः सोऽर्दितो राजन् कृष्णाभ्यां निशितैः शरैः ।त्यक्त्वाथोत्तरगोकर्णं निकुम्भो दक्षिणां दिशम् ।जगाम पृष्ठतो यातौ कृष्णौ तार्क्ष्यगतौ तदा॥ 26 ॥

asuraḥ so'rdito rājan kṛṣṇābhyāṃ niśitaiḥ śaraiḥ | tyaktvāthottaragokarṇaṃ nikumbho dakṣiṇāṃ diśam | jagāma pṛṣṭhato yātau kṛṣṇau tārkṣyagatau tadā

विवेश षट्पुरं चैव ज्ञातीनामालयं तदा ।तत्र वीरौ गुहाद्वारि कृष्णौ रात्रै तदोषतुः॥ 27 ॥

viveśa ṣaṭpuraṃ caiva jñātīnāmālayaṃ tadā | tatra vīrau guhādvāri kṛṣṇau rātrai tadoṣatuḥ

रौक्मिणेयोऽपि कृष्णेन सन्दिष्टो द्वारकां पुरीम् ।अनयद् भानुतनया प्रहृष्टेनान्तरात्मना॥ 28 ॥

raukmiṇeyo'pi kṛṣṇena sandiṣṭo dvārakāṃ purīm | anayad bhānutanayā prahṛṣṭenāntarātmanā

नयित्वा चाययौ वीरः षट्पुरं दानवाकुलम् ।ददर्श च गुहाद्वारि कृष्णौ भीमपराक्रमौ॥ 29 ॥

nayitvā cāyayau vīraḥ ṣaṭpuraṃ dānavākulam | dadarśa ca guhādvāri kṛṣṇau bhīmaparākramau

ऊषतुर्द्वारमाक्रम्य षटपुरस्य महाबलौ ।कृष्णौ प्रद्युम्नसहितौ निकुम्भवधकाङ्क्षक्षिणौ॥ 30 ॥

ūṣaturdvāramākramya ṣaṭapurasya mahābalau | kṛṣṇau pradyumnasahitau nikumbhavadhakāṅkṣakṣiṇau

ततोऽनन्तरमेतस्माद् बिलादतिबलस्तदा ।निर्जगाम बली योद्धुं निकुम्भो भीमविक्रमः॥ 31 ॥

tato'nantarametasmād bilādatibalastadā | nirjagāma balī yoddhuṃ nikumbho bhīmavikramaḥ

तस्य निर्गच्छतस्तस्माद् बिलात्पार्थो विशाम्पते ।रुरोध सर्वतो मार्गं शरैर्गाण्डीवनिःसृतैः॥ 32 ॥

tasya nirgacchatastasmād bilātpārtho viśāmpate | rurodha sarvato mārgaṃ śarairgāṇḍīvaniḥsṛtaiḥ

सोऽभिसृत्य गदां घोरामुद्यम्य बहुकण्टकाम् ।शिरस्यताडयत् पार्थं निकुम्भो बलिनां वरः॥ 33 ॥

so'bhisṛtya gadāṃ ghorāmudyamya bahukaṇṭakām | śirasyatāḍayat pārthaṃ nikumbho balināṃ varaḥ

अदृष्टेनाहतो वीरः शिरस्यथ मुमोह सः ।गदयाभिहते पार्थे रक्तं वमति मुह्यति॥ 34 ॥

adṛṣṭenāhato vīraḥ śirasyatha mumoha saḥ | gadayābhihate pārthe raktaṃ vamati muhyati

हसित्वा सोऽसुरो दृप्तो रौक्मिणेयमताडयत् ।तं प्राङ्मुखमुखं वीरं मायावी मायिनां वरम् ।अदृष्टेनाहतो वीरः शिरस्यथ मुमोह सः॥ 35 ॥

hasitvā so'suro dṛpto raukmiṇeyamatāḍayat | taṃ prāṅmukhamukhaṃ vīraṃ māyāvī māyināṃ varam | adṛṣṭenāhato vīraḥ śirasyatha mumoha saḥ

तयागतौ तु दृष्ट्वा तौ मुह्यमानौ सुताडितौ ।अभिदुद्राव गोविन्दो निकुम्भं क्रोधमूर्छितः॥ 36 ॥

tayāgatau tu dṛṣṭvā tau muhyamānau sutāḍitau | abhidudrāva govindo nikumbhaṃ krodhamūrchitaḥ

कौमोदकीं समुद्यम्य गदपूर्वोद्भवो गदाम् ।तावन्योन्यं दुराधर्षौ गर्जन्तावभिपेततुः॥ 37 ॥

kaumodakīṃ samudyamya gadapūrvodbhavo gadām | tāvanyonyaṃ durādharṣau garjantāvabhipetatuḥ

ऐरावतगतः शक्रः सर्वैर्देवगणैः सह ।ददर्श तन्महायुद्धं घोरं देवासुरं तदा॥ 38 ॥

airāvatagataḥ śakraḥ sarvairdevagaṇaiḥ saha | dadarśa tanmahāyuddhaṃ ghoraṃ devāsuraṃ tadā

दृष्ट्वा देवान् हृषीकेशश्चित्रैर्युद्धैररिन्दमः ।इयेष दानवं हन्तुं देवानां हितकाम्यया॥ 39 ॥

dṛṣṭvā devān hṛṣīkeśaścitrairyuddhairarindamaḥ | iyeṣa dānavaṃ hantuṃ devānāṃ hitakāmyayā

स मण्डलानि चित्राणि दर्शयामास केशवः ।कौमोदकीं महाबाहुर्लालयन् युद्धकोविदः॥ 40 ॥

sa maṇḍalāni citrāṇi darśayāmāsa keśavaḥ | kaumodakīṃ mahābāhurlālayan yuddhakovidaḥ

तथैवासुरमुख्योऽपि गदां तां बहुकण्टकाम् ।शिक्षया भ्रामयाणोऽथ मण्डलानि चचार ह॥ 41 ॥

tathaivāsuramukhyo'pi gadāṃ tāṃ bahukaṇṭakām | śikṣayā bhrāmayāṇo'tha maṇḍalāni cacāra ha

वृषभाविव गर्जन्तौ बृहन्ताविव कुञ्जरौ ।इषितान्तरमासाद्य क्रुद्धौ शालावृकाविव॥ 42 ॥

vṛṣabhāviva garjantau bṛhantāviva kuñjarau | iṣitāntaramāsādya kruddhau śālāvṛkāviva

आजघान निकुम्भस्तु गदया गदपूर्वजम् ।स्पष्टाष्टघण्टया वीर नादं मुक्त्वातिदारुणम्॥ 43 ॥

ājaghāna nikumbhastu gadayā gadapūrvajam | spaṣṭāṣṭaghaṇṭayā vīra nādaṃ muktvātidāruṇam

तत्कालमेव कृष्णोऽपि भ्रामयित्वा महागदाम् ।निकुम्भमूर्द्धनि तदा पातयामास भारत॥ 44 ॥

tatkālameva kṛṣṇo'pi bhrāmayitvā mahāgadām | nikumbhamūrddhani tadā pātayāmāsa bhārata

अवष्टभ्य मुहूर्तं तु हरिः कौमोदकीं गदाम् ।तस्थौ जगद्गुरुर्धीमान् मुमोह पतितः क्षितौ॥ 45 ॥

avaṣṭabhya muhūrtaṃ tu hariḥ kaumodakīṃ gadām | tasthau jagadgururdhīmān mumoha patitaḥ kṣitau

हाहाभूतं जगत् सर्वं तत्कालमभवत् तदा ।तथागते वासुदेवे नरदेव महात्मनि॥ 46 ॥

hāhābhūtaṃ jagat sarvaṃ tatkālamabhavat tadā | tathāgate vāsudeve naradeva mahātmani

आकाशगङ्गातोयेन शीतेन च सुगन्धिना ।सिषेचामृतमिश्रेण कृष्णं देवेश्वरः स्वयम्॥ 47 ॥

ākāśagaṅgātoyena śītena ca sugandhinā | siṣecāmṛtamiśreṇa kṛṣṇaṃ deveśvaraḥ svayam

नूनमात्मेच्छया कृष्णस्तथा चक्रे सुरोत्तमः ।को हि शक्तो महात्मानं युद्धे मोहयितुं हरिम्॥ 48 ॥

nūnamātmecchayā kṛṣṇastathā cakre surottamaḥ | ko hi śakto mahātmānaṃ yuddhe mohayituṃ harim

कृष्णः प्रत्यागतप्राणश्चक्रमुद्यम्य भारत ।प्रतीच्छेति दुरात्मानमुवाच रिपुनाशनः॥ 49 ॥

kṛṣṇaḥ pratyāgataprāṇaścakramudyamya bhārata | pratīccheti durātmānamuvāca ripunāśanaḥ

निकुम्भोऽप्यतिमायावी उत्पपात दुरासदः ।शरीरं तत् परित्यज्य न तु तं वेत्ति केशवः॥ 50 ॥

nikumbho'pyatimāyāvī utpapāta durāsadaḥ | śarīraṃ tat parityajya na tu taṃ vetti keśavaḥ

मुमूर्षति मृतो वायमिति मत्वा जनार्दनः ।ररक्ष स्मरमाणोऽथ वीरो वीरव्रतं विभो॥ 51 ॥

mumūrṣati mṛto vāyamiti matvā janārdanaḥ | rarakṣa smaramāṇo'tha vīro vīravrataṃ vibho

अथ प्रद्युम्नकौन्तेयावागतौ लब्धचेतनौ ।स्थितौ नारायणाभ्याशे निकुम्भवधनिश्चितौ॥ 52 ॥

atha pradyumnakaunteyāvāgatau labdhacetanau | sthitau nārāyaṇābhyāśe nikumbhavadhaniścitau

प्रद्युम्नोऽप्यथ मायावी विदितः कृष्णमब्रवीत् ।निकुम्भस्तात नास्त्यत्र गतः क्वापि सुदुर्मतिः॥ 53 ॥

pradyumno'pyatha māyāvī viditaḥ kṛṣṇamabravīt | nikumbhastāta nāstyatra gataḥ kvāpi sudurmatiḥ

प्रद्युम्नेनैवमुक्ते तु तन्ननाश कलेवरम् ।प्रजहासाथ भगवानर्जुनेन सह प्रभुः॥ 54 ॥

pradyumnenaivamukte tu tannanāśa kalevaram | prajahāsātha bhagavānarjunena saha prabhuḥ

तदायुतसहस्राणि निकुम्भानां जनाधिप ।ददृशुस्ते ततो वीराः क्षितौ दिवि च सर्वतः॥ 55 ॥

tadāyutasahasrāṇi nikumbhānāṃ janādhipa | dadṛśuste tato vīrāḥ kṣitau divi ca sarvataḥ

सहस्राण्येव कृष्णं तु तथा पार्थमरिन्दम ।रौक्मिणेयं तथा वीरं तदद्भुतमिवाभवत्॥ 56 ॥

sahasrāṇyeva kṛṣṇaṃ tu tathā pārthamarindama | raukmiṇeyaṃ tathā vīraṃ tadadbhutamivābhavat

पाण्डवस्य धनुः केचित्केचिदस्य महाशरान् ।अन्येऽस्य जगृहुर्हस्तावन्ये पादौ महासुराः॥ 57 ॥

pāṇḍavasya dhanuḥ kecitkecidasya mahāśarān | anye'sya jagṛhurhastāvanye pādau mahāsurāḥ

एवं ग्रहाय तं वीरमगमंस्ते विहायसि ।पार्थानामपि कोट्यस्तु गृहीतानां तदाभवन्॥ 58 ॥

evaṃ grahāya taṃ vīramagamaṃste vihāyasi | pārthānāmapi koṭyastu gṛhītānāṃ tadābhavan

नान्तं ददर्श कृष्णश्च कार्ष्णिश्च रिपुनाशनौ ।विच्छिद्य तौ शरैर्वीरौ निकुम्भं पार्थवर्जितौ॥ 59 ॥

nāntaṃ dadarśa kṛṣṇaśca kārṣṇiśca ripunāśanau | vicchidya tau śarairvīrau nikumbhaṃ pārthavarjitau

एकैकस्तु द्विधा च्छिन्नो द्वेधा भवति भारत ।दिव्यज्ञानस्तदा कृष्णो भगवाननुदृष्टवान्॥ 60 ॥

ekaikastu dvidhā cchinno dvedhā bhavati bhārata | divyajñānastadā kṛṣṇo bhagavānanudṛṣṭavān

निकुम्भं तत्त्वतश्चापि ददर्श मधुसूदनः ।स्रष्टारं सर्वमायानां हर्तारं फाल्गुनस्य च॥ 61 ॥

nikumbhaṃ tattvataścāpi dadarśa madhusūdanaḥ | sraṣṭāraṃ sarvamāyānāṃ hartāraṃ phālgunasya ca

स चक्रेण शिरस्तस्य चकर्तासुरसूदनः ।पश्यतां सर्वभूतानां भूतभव्यभवो हरिः॥ 62 ॥

sa cakreṇa śirastasya cakartāsurasūdanaḥ | paśyatāṃ sarvabhūtānāṃ bhūtabhavyabhavo hariḥ

स मुक्त्वा फाल्गुनं राजञ्छिन्ने शिरसि भारत ।पपातासुरमुख्योऽथ च्छिन्नमूल इव द्रुमः॥ 63 ॥

sa muktvā phālgunaṃ rājañchinne śirasi bhārata | papātāsuramukhyo'tha cchinnamūla iva drumaḥ

अथाकाशगतं पार्थं पतमानं विहायसः ।कृष्णवाक्येन जग्राह कार्ष्णिर्वियति मानद॥ 64 ॥

athākāśagataṃ pārthaṃ patamānaṃ vihāyasaḥ | kṛṣṇavākyena jagrāha kārṣṇirviyati mānada

निकुम्भे पतिते भूमौ समाश्वास्य धनञ्जयम् ।जगाम द्वारकां देवः पार्थकामसमन्वितः॥ 65 ॥

nikumbhe patite bhūmau samāśvāsya dhanañjayam | jagāma dvārakāṃ devaḥ pārthakāmasamanvitaḥ

समियाय दशार्होऽथ द्वारकां मुदितो विभुः ।नारदं च महात्मानं ववन्दे यदुनन्दनः॥ 66 ॥

samiyāya daśārho'tha dvārakāṃ mudito vibhuḥ | nāradaṃ ca mahātmānaṃ vavande yadunandanaḥ

नारदोऽथ महातेजा भानुं यादवमब्रवीत् ।भानो मा कार्षीर्मन्युं त्वं श्रूयतां भैमनन्दन॥ 67 ॥

nārado'tha mahātejā bhānuṃ yādavamabravīt | bhāno mā kārṣīrmanyuṃ tvaṃ śrūyatāṃ bhaimanandana

क्रीडन्त्या रैवतोद्याने दुर्वासाः कोपितोऽनया ।स शशाप ततो रोषान्मुनिर्दुहितरं तव॥ 68 ॥

krīḍantyā raivatodyāne durvāsāḥ kopito'nayā | sa śaśāpa tato roṣānmunirduhitaraṃ tava

अतिदुर्ललितैः कन्या शत्रुहस्तं गमिष्यति ।सुतार्थे ते मया सार्द्धं मुनिभिः स प्रसादितः॥ 69 ॥

atidurlalitaiḥ kanyā śatruhastaṃ gamiṣyati | sutārthe te mayā sārddhaṃ munibhiḥ sa prasāditaḥ

बालां व्रतवतीं कन्यामनागसमिमां मुने ।शप्तवानसि धर्मज्ञ कथं धर्मभृतां वर ।अनुग्रहं विधत्स्वात्र वयं विज्ञापयामहे॥ 70 ॥

bālāṃ vratavatīṃ kanyāmanāgasamimāṃ mune | śaptavānasi dharmajña kathaṃ dharmabhṛtāṃ vara | anugrahaṃ vidhatsvātra vayaṃ vijñāpayāmahe

अस्माभिरेवमुक्तस्तु दुर्वासा भैमनन्दन ।उवाचाधोमुखो भूत्वा मुहूर्तं कृपयान्वितः॥ 71 ॥

asmābhirevamuktastu durvāsā bhaimanandana | uvācādhomukho bhūtvā muhūrtaṃ kṛpayānvitaḥ

यदवोचमहं वाक्यं तत् तथा न तदन्यथा ।रिपुहस्तमवश्यं हि गमिष्यति न संशयः॥ 72 ॥

yadavocamahaṃ vākyaṃ tat tathā na tadanyathā | ripuhastamavaśyaṃ hi gamiṣyati na saṃśayaḥ

अदूषिता नु धर्मेण भर्तारमुपलप्स्यति ।बहुपुत्रा बहुधना सुभगा च भविष्यति॥ 73 ॥

adūṣitā nu dharmeṇa bhartāramupalapsyati | bahuputrā bahudhanā subhagā ca bhaviṣyati

सुगन्धगन्धा च सदा कुमारी च पुनः पुनः ।न च शोकमिमं घोरं तन्वङ्गी धारयिष्यति॥ 74 ॥

sugandhagandhā ca sadā kumārī ca punaḥ punaḥ | na ca śokamimaṃ ghoraṃ tanvaṅgī dhārayiṣyati

एवं भानुमती वीर सहदेवाय दीयताम् ।श्रद्दधानः स शूरश्च धर्मशीलश्च पाण्डवः॥ 75 ॥

evaṃ bhānumatī vīra sahadevāya dīyatām | śraddadhānaḥ sa śūraśca dharmaśīlaśca pāṇḍavaḥ

ततो भानुमतीं भानुर्ददौ माद्रीसुताय वै ।सहदेवाय धर्मात्मा नारदस्य वचः स्मरन्॥ 76 ॥

tato bhānumatīṃ bhānurdadau mādrīsutāya vai | sahadevāya dharmātmā nāradasya vacaḥ smaran

आनीतः सहदेवश्च प्रेषितश्चक्रपाणिना ।विवाहे च तदा वृत्ते सभार्यः स पुरीं गतः॥ 77 ॥

ānītaḥ sahadevaśca preṣitaścakrapāṇinā | vivāhe ca tadā vṛtte sabhāryaḥ sa purīṃ gataḥ

इमं कृष्णस्य विजयं यः पठेच्छृणुयादथ ।विजयं सर्वकृत्येषु श्रद्दधानो लभेन्नरः॥ 78 ॥

imaṃ kṛṣṇasya vijayaṃ yaḥ paṭhecchṛṇuyādatha | vijayaṃ sarvakṛtyeṣu śraddadhāno labhennaraḥ