Parva 3, Adhyāya 135

हरिवंशश्रवणस्य दक्षिणा, फलं एवं माहात्म्यस्य वर्णनं हरिवंशे पुराणे तु श्रुते मुनिवरोत्तम ।किं फलं किं च देयं वै तद् ब्रूहि त्वं ममाग्रतः॥ 1 ॥

harivaṃśaśravaṇasya dakṣiṇā, phalaṃ evaṃ māhātmyasya varṇanaṃ harivaṃśe purāṇe tu śrute munivarottama | kiṃ phalaṃ kiṃ ca deyaṃ vai tad brūhi tvaṃ mamāgrataḥ

हरिवंशे पुराणे तु श्रुते च भरतोत्तम ।कायिकं वाचिकं चैव मनसा समुपार्जितम्॥ 2 ॥

harivaṃśe purāṇe tu śrute ca bharatottama | kāyikaṃ vācikaṃ caiva manasā samupārjitam

तत् सर्वं नाशमायाति तमः सूर्योदये यथा ।अष्टादशपुराणानां श्रवणाद् यत्फलं भवेत्॥ 3 ॥

tat sarvaṃ nāśamāyāti tamaḥ sūryodaye yathā | aṣṭādaśapurāṇānāṃ śravaṇād yatphalaṃ bhavet

तत् फलं समवाप्नोति वैष्णवो नात्र संशयः ।श्लोकार्धं श्लोकपादं वा हरिवंशसमुद्भवम्॥ 4 ॥

tat phalaṃ samavāpnoti vaiṣṇavo nātra saṃśayaḥ | ślokārdhaṃ ślokapādaṃ vā harivaṃśasamudbhavam

शृण्वन्ति श्रद्धया युक्ता वैष्णवं पदमाप्नुयुः ।जम्बूद्वीपं समाश्रित्य श्रोतारो दुर्लभाः कलौ॥ 5 ॥

śṛṇvanti śraddhayā yuktā vaiṣṇavaṃ padamāpnuyuḥ | jambūdvīpaṃ samāśritya śrotāro durlabhāḥ kalau

भविष्यन्ति नरा राजन् सत्यं सत्यं वदाम्यहम् ।स्त्रीभिश्च पुत्रकामाभिः श्रोतव्यं वैष्णवं यशः॥ 6 ॥

bhaviṣyanti narā rājan satyaṃ satyaṃ vadāmyaham | strībhiśca putrakāmābhiḥ śrotavyaṃ vaiṣṇavaṃ yaśaḥ

दक्षिणा चात्र देया वै निष्कत्रयसुवर्णकम् ।वाचकाय यथाशक्त्या यथोक्तं फलमिच्छता॥ 7 ॥

dakṣiṇā cātra deyā vai niṣkatrayasuvarṇakam | vācakāya yathāśaktyā yathoktaṃ phalamicchatā

स्वर्णशृङ्गीं च कपिलां सवत्सां वस्त्रसंयुताम् ।वाचकाय प्रदद्याद् वै आत्मनः श्रेयकाङ्क्षया॥ 8 ॥

svarṇaśṛṅgīṃ ca kapilāṃ savatsāṃ vastrasaṃyutām | vācakāya pradadyād vai ātmanaḥ śreyakāṅkṣayā

अलङ्कारं प्रदद्याच्च पाण्योर्वै भरतर्षभ ।कर्णस्याभरणं दद्याद् यानं च सविशेषतः॥ 9 ॥

alaṅkāraṃ pradadyācca pāṇyorvai bharatarṣabha | karṇasyābharaṇaṃ dadyād yānaṃ ca saviśeṣataḥ

भूमिदानं समादद्याद् ब्राह्मणाय नराधिप ।भूमिदानसमं दानं न भूतं न भविष्यति॥ 10 ॥

bhūmidānaṃ samādadyād brāhmaṇāya narādhipa | bhūmidānasamaṃ dānaṃ na bhūtaṃ na bhaviṣyati

शृणोति श्रावयेद् वापि हरिवंशं तु यो नरः ।सर्वथा पापनिर्मुक्तो वैष्णवं पदमाप्नुयात्॥ 11 ॥

śṛṇoti śrāvayed vāpi harivaṃśaṃ tu yo naraḥ | sarvathā pāpanirmukto vaiṣṇavaṃ padamāpnuyāt

पितॄनुद्धरते सर्वानेकादशसमुद्भवान् ।आत्मानं ससुतं चैव स्त्रियं च भरतर्षभ॥ 12 ॥

pitṝnuddharate sarvānekādaśasamudbhavān | ātmānaṃ sasutaṃ caiva striyaṃ ca bharatarṣabha

दशांशश्चात्र होमो वै कार्यः श्रोत्रा नराधिप ।इदं मया तवाग्रे च सर्वं प्रोक्तं नरर्षभ॥ 13 ॥

daśāṃśaścātra homo vai kāryaḥ śrotrā narādhipa | idaṃ mayā tavāgre ca sarvaṃ proktaṃ nararṣabha

यस्य स्मरणमात्रेण सर्वपापैः प्रमुच्यते ।अपुत्रः पुत्रमाप्नोति अधनो धनमाप्नुयात्॥ 14 ॥

yasya smaraṇamātreṇa sarvapāpaiḥ pramucyate | aputraḥ putramāpnoti adhano dhanamāpnuyāt

नरमेधाश्वमेधाभ्यां यत् फलं प्राप्यते नरैः ।तत् फलं लभते नूनं पुराणश्रवणाद्धरेः॥ 15 ॥

naramedhāśvamedhābhyāṃ yat phalaṃ prāpyate naraiḥ | tat phalaṃ labhate nūnaṃ purāṇaśravaṇāddhareḥ

ब्रह्महा भ्रूणहा गोघ्नः सुरापो गुरुतल्पगः ।सकृत्पुराणश्रवणात् पूतो भवति नान्यथा॥ 16 ॥

brahmahā bhrūṇahā goghnaḥ surāpo gurutalpagaḥ | sakṛtpurāṇaśravaṇāt pūto bhavati nānyathā

इदं मया ते परिकीर्तितं महच्छ्रीकृष्णमाहात्म्यमपारमद्भुतम् ।शृण्वन् पठन्नाशु समाप्नुयात्फलं यच्चापि लोकेषु सुदुर्लभं महत्॥ 17 ॥

idaṃ mayā te parikīrtitaṃ mahacchrīkṛṣṇamāhātmyamapāramadbhutam | śṛṇvan paṭhannāśu samāpnuyātphalaṃ yaccāpi lokeṣu sudurlabhaṃ mahat