Skandha 9, Adhyāya 4

नाभागो नभगापत्यं यं ततं भ्रातरः कविम् ।यविष्ठं व्यभजन् दायं ब्रह्मचारिणमागतम्॥ 1 ॥

nābhāgo nabhagāpatyaṃ yaṃ tataṃ bhrātaraḥ kavim | yaviṣṭhaṃ vyabhajan dāyaṃ brahmacāriṇamāgatam

भ्रातरोऽभाङ्क्त किं मह्यं भजाम पितरं तव ।त्वां ममार्यास्तताभाङ्क्षुर्मा पुत्रक तदादृथाः॥ 2 ॥

bhrātaro'bhāṅkta kiṃ mahyaṃ bhajāma pitaraṃ tava | tvāṃ mamāryāstatābhāṅkṣurmā putraka tadādṛthāḥ

इमे अङ्गिरसः सत्रमासतेऽद्य सुमेधसः ।षष्ठं षष्ठमुपेत्याहः कवे मुह्यन्ति कर्मणि॥ 3 ॥

ime aṅgirasaḥ satramāsate'dya sumedhasaḥ | ṣaṣṭhaṃ ṣaṣṭhamupetyāhaḥ kave muhyanti karmaṇi

तांस्त्वं शंसय सूक्ते द्वे वैश्वदेवे महात्मनः ।ते स्वर्यन्तो धनं सत्रपरिशेषितमात्मनः॥ 4 ॥

tāṃstvaṃ śaṃsaya sūkte dve vaiśvadeve mahātmanaḥ | te svaryanto dhanaṃ satrapariśeṣitamātmanaḥ

दास्यन्ति तेऽथ तान् गच्छ तथा स कृतवान् यथा ।तस्मै दत्त्वा ययुः स्वर्गं ते सत्रपरिशेषितम्॥ 5 ॥

dāsyanti te'tha tān gaccha tathā sa kṛtavān yathā | tasmai dattvā yayuḥ svargaṃ te satrapariśeṣitam

तं कश्चित्स्वीकरिष्यन्तं पुरुषः कृष्णदर्शनः ।उवाचोत्तरतोऽभ्येत्य ममेदं वास्तुकं वसु॥ 6 ॥

taṃ kaścitsvīkariṣyantaṃ puruṣaḥ kṛṣṇadarśanaḥ | uvācottarato'bhyetya mamedaṃ vāstukaṃ vasu

ममेदमृषिभिर्दत्तमिति तर्हि स्म मानवः ।स्यान्नौ ते पितरि प्रश्नः पृष्टवान् पितरं तथा॥ 7 ॥

mamedamṛṣibhirdattamiti tarhi sma mānavaḥ | syānnau te pitari praśnaḥ pṛṣṭavān pitaraṃ tathā

यज्ञवास्तुगतं सर्वमुच्छिष्टमृषयः क्वचित् ।चक्रुर्विभागं रुद्राय स देवः सर्वमर्हति॥ 8 ॥

yajñavāstugataṃ sarvamucchiṣṭamṛṣayaḥ kvacit | cakrurvibhāgaṃ rudrāya sa devaḥ sarvamarhati

नाभागस्तं प्रणम्याह तवेश किल वास्तुकम् ।इत्याह मे पिता ब्रह्मञ्छिरसा त्वां प्रसादये॥ 9 ॥

nābhāgastaṃ praṇamyāha taveśa kila vāstukam | ityāha me pitā brahmañchirasā tvāṃ prasādaye

यत्ते पितावदद्धर्मं त्वं च सत्यं प्रभाषसे ।ददामि ते मन्त्रदृशे ज्ञानं ब्रह्म सनातनम्॥ 10 ॥

yatte pitāvadaddharmaṃ tvaṃ ca satyaṃ prabhāṣase | dadāmi te mantradṛśe jñānaṃ brahma sanātanam

गृहाण द्रविणं दत्तं मत्सत्रे परिशेषितम् ।इत्युक्त्वान्तर्हितो रुद्रो भगवान् सत्यवत्सलः॥ 11 ॥

gṛhāṇa draviṇaṃ dattaṃ matsatre pariśeṣitam | ityuktvāntarhito rudro bhagavān satyavatsalaḥ

य एतत्संस्मरेत्प्रातः सायं च सुसमाहितः ।कविर्भवति मन्त्रज्ञो गतिं चैव तथाऽऽत्मनः॥ 12 ॥

ya etatsaṃsmaretprātaḥ sāyaṃ ca susamāhitaḥ | kavirbhavati mantrajño gatiṃ caiva tathā''tmanaḥ

नाभागादम्बरीषोऽभून्महाभागवतः कृती ।नास्पृशद्ब्रह्मशापोऽपि यं न प्रतिहतः क्वचित्॥ 13 ॥

nābhāgādambarīṣo'bhūnmahābhāgavataḥ kṛtī | nāspṛśadbrahmaśāpo'pi yaṃ na pratihataḥ kvacit

राजोवाच ।भगवन्छ्रोतुमिच्छामि राजर्षेस्तस्य धीमतः ।न प्राभूद्यत्र निर्मुक्तो ब्रह्मदण्डो दुरत्ययः॥ 14 ॥

rājovāca | bhagavanchrotumicchāmi rājarṣestasya dhīmataḥ | na prābhūdyatra nirmukto brahmadaṇḍo duratyayaḥ

अम्बरीषो महाभागः सप्तद्वीपवतीं महीम् ।अव्ययां च श्रियं लब्ध्वा विभवं चातुलं भुवि॥ 15 ॥

ambarīṣo mahābhāgaḥ saptadvīpavatīṃ mahīm | avyayāṃ ca śriyaṃ labdhvā vibhavaṃ cātulaṃ bhuvi

मेनेऽतिदुर्लभं पुंसां सर्वं तत्स्वप्नसंस्तुतम् ।विद्वान् विभवनिर्वाणं तमो विशति यत्पुमान्॥ 16 ॥

mene'tidurlabhaṃ puṃsāṃ sarvaṃ tatsvapnasaṃstutam | vidvān vibhavanirvāṇaṃ tamo viśati yatpumān

वासुदेवे भगवति तद्भक्तेषु च साधुषु ।प्राप्तो भावं परं विश्वं येनेदं लोष्टवत्स्मृतम्॥ 17 ॥

vāsudeve bhagavati tadbhakteṣu ca sādhuṣu | prāpto bhāvaṃ paraṃ viśvaṃ yenedaṃ loṣṭavatsmṛtam

स वै मनः कृष्णपदारविन्दयो- र्वचांसि वैकुण्ठगुणानुवर्णने ।करौ हरेर्मन्दिरमार्जनादिषु श्रुतिं चकाराच्युतसत्कथोदये॥ 18 ॥

sa vai manaḥ kṛṣṇapadāravindayo- rvacāṃsi vaikuṇṭhaguṇānuvarṇane | karau harermandiramārjanādiṣu śrutiṃ cakārācyutasatkathodaye

मुकुन्दलिङ्गालयदर्शने दृशौ तद्भृत्यगात्रस्पर्शेऽङ्गसङ्गमम् ।घ्राणं च तत्पादसरोजसौरभे श्रीमत्तुलस्या रसनां तदर्पिते॥ 19 ॥

mukundaliṅgālayadarśane dṛśau tadbhṛtyagātrasparśe'ṅgasaṅgamam | ghrāṇaṃ ca tatpādasarojasaurabhe śrīmattulasyā rasanāṃ tadarpite

पादौ हरेः क्षेत्रपदानुसर्पणे शिरो हृषीकेशपदाभिवन्दने ।कामं च दास्ये न तु कामकाम्यया यथोत्तमश्लोकजनाश्रया रतिः॥ 20 ॥

pādau hareḥ kṣetrapadānusarpaṇe śiro hṛṣīkeśapadābhivandane | kāmaṃ ca dāsye na tu kāmakāmyayā yathottamaślokajanāśrayā ratiḥ

एवं सदा कर्मकलापमात्मनः परेऽधियज्ञे भगवत्यधोक्षजे ।सर्वात्मभावं विदधन्महीमिमां तन्निष्ठविप्राभिहितः शशास ह॥ 21 ॥

evaṃ sadā karmakalāpamātmanaḥ pare'dhiyajñe bhagavatyadhokṣaje | sarvātmabhāvaṃ vidadhanmahīmimāṃ tanniṣṭhaviprābhihitaḥ śaśāsa ha

ईजेऽश्वमेधैरधियज्ञमीश्वरं महाविभूत्योपचिताङ्गदक्षिणैः ।ततैर्वसिष्ठासितगौतमादिभि- र्धन्वन्यभिस्रोतमसौ सरस्वतीम्॥ 22 ॥

īje'śvamedhairadhiyajñamīśvaraṃ mahāvibhūtyopacitāṅgadakṣiṇaiḥ | tatairvasiṣṭhāsitagautamādibhi- rdhanvanyabhisrotamasau sarasvatīm

यस्य क्रतुषु गीर्वाणैः सदस्या ऋत्विजो जनाः ।तुल्यरूपाश्चानिमिषा व्यदृश्यन्त सुवाससः॥ 23 ॥

yasya kratuṣu gīrvāṇaiḥ sadasyā ṛtvijo janāḥ | tulyarūpāścānimiṣā vyadṛśyanta suvāsasaḥ

स्वर्गो न प्रार्थितो यस्य मनुजैरमरप्रियः ।शृण्वद्भिरुपगायद्भिरुत्तमश्लोकचेष्टितम्॥ 24 ॥

svargo na prārthito yasya manujairamarapriyaḥ | śṛṇvadbhirupagāyadbhiruttamaślokaceṣṭitam

समर्द्धयन्ति तान् कामाः स्वाराज्यपरिभाविताः ।दुर्लभा नापि सिद्धानां मुकुन्दं हृदि पश्यतः॥ 25 ॥

samarddhayanti tān kāmāḥ svārājyaparibhāvitāḥ | durlabhā nāpi siddhānāṃ mukundaṃ hṛdi paśyataḥ

स इत्थं भक्तियोगेन तपोयुक्तेन पार्थिवः ।स्वधर्मेण हरिं प्रीणन् सङ्गान् सर्वान् शनैर्जहौ॥ 26 ॥

sa itthaṃ bhaktiyogena tapoyuktena pārthivaḥ | svadharmeṇa hariṃ prīṇan saṅgān sarvān śanairjahau

गृहेषु दारेषु सुतेषु बन्धुषु द्विपोत्तमस्यन्दनवाजिवस्तुषु ।अक्षय्यरत्नाभरणायुधादि- ष्वनन्तकोशेष्वकरोदसन्मतिम्॥ 27 ॥

gṛheṣu dāreṣu suteṣu bandhuṣu dvipottamasyandanavājivastuṣu | akṣayyaratnābharaṇāyudhādi- ṣvanantakośeṣvakarodasanmatim

तस्मा अदाद्धरिश्चक्रं प्रत्यनीकभयावहम् ।एकान्तभक्तिभावेन प्रीतो भृत्याभिरक्षणम्॥ 28 ॥

tasmā adāddhariścakraṃ pratyanīkabhayāvaham | ekāntabhaktibhāvena prīto bhṛtyābhirakṣaṇam

आरिराधयिषुः कृष्णं महिष्या तुल्यशीलया ।युक्तः सांवत्सरं वीरो दधार द्वादशीव्रतम्॥ 29 ॥

ārirādhayiṣuḥ kṛṣṇaṃ mahiṣyā tulyaśīlayā | yuktaḥ sāṃvatsaraṃ vīro dadhāra dvādaśīvratam

व्रतान्ते कार्तिके मासि त्रिरात्रं समुपोषितः ।स्नातः कदाचित्कालिन्द्यां हरिं मधुवनेऽर्चयत्॥ 30 ॥

vratānte kārtike māsi trirātraṃ samupoṣitaḥ | snātaḥ kadācitkālindyāṃ hariṃ madhuvane'rcayat

महाभिषेकविधिना सर्वोपस्करसम्पदा ।अभिषिच्याम्बराकल्पैर्गन्धमाल्यार्हणादिभिः॥ 31 ॥

mahābhiṣekavidhinā sarvopaskarasampadā | abhiṣicyāmbarākalpairgandhamālyārhaṇādibhiḥ

तद्गतान्तरभावेन पूजयामास केशवम् ।ब्राह्मणांश्च महाभागान् सिद्धार्थानपि भक्तितः॥ 32 ॥

tadgatāntarabhāvena pūjayāmāsa keśavam | brāhmaṇāṃśca mahābhāgān siddhārthānapi bhaktitaḥ

गवां रुक्मविषाणीनां रूप्याङ्घ्रीणां सुवाससाम् ।पयःशीलवयोरूपवत्सोपस्करसम्पदाम्॥ 33 ॥

gavāṃ rukmaviṣāṇīnāṃ rūpyāṅghrīṇāṃ suvāsasām | payaḥśīlavayorūpavatsopaskarasampadām

प्राहिणोत्साधुविप्रेभ्यो गृहेषु न्यर्बुदानि षट् ।भोजयित्वा द्विजानग्रे स्वाद्वन्नं गुणवत्तमम्॥ 34 ॥

prāhiṇotsādhuviprebhyo gṛheṣu nyarbudāni ṣaṭ | bhojayitvā dvijānagre svādvannaṃ guṇavattamam

लब्धकामैरनुज्ञातः पारणायोपचक्रमे ।तस्य तर्ह्यतिथिः साक्षाद्दुर्वासा भगवानभूत्॥ 35 ॥

labdhakāmairanujñātaḥ pāraṇāyopacakrame | tasya tarhyatithiḥ sākṣāddurvāsā bhagavānabhūt

तमानर्चातिथिं भूपः प्रत्युत्थानासनार्हणैः ।ययाचेऽभ्यवहाराय पादमूलमुपागतः॥ 36 ॥

tamānarcātithiṃ bhūpaḥ pratyutthānāsanārhaṇaiḥ | yayāce'bhyavahārāya pādamūlamupāgataḥ

प्रतिनन्द्य स तद्याच्ञां कर्तुमावश्यकं गतः ।निममज्ज बृहद्ध्यायन् कालिन्दीसलिले शुभे॥ 37 ॥

pratinandya sa tadyācñāṃ kartumāvaśyakaṃ gataḥ | nimamajja bṛhaddhyāyan kālindīsalile śubhe

मुहूर्तार्धावशिष्टायां द्वादश्यां पारणं प्रति ।चिन्तयामास धर्मज्ञो द्विजैस्तद्धर्मसङ्कटे॥ 38 ॥

muhūrtārdhāvaśiṣṭāyāṃ dvādaśyāṃ pāraṇaṃ prati | cintayāmāsa dharmajño dvijaistaddharmasaṅkaṭe

ब्राह्मणातिक्रमे दोषो द्वादश्यां यदपारणे ।यत्कृत्वा साधु मे भूयादधर्मो वा न मां स्पृशेत्॥ 39 ॥

brāhmaṇātikrame doṣo dvādaśyāṃ yadapāraṇe | yatkṛtvā sādhu me bhūyādadharmo vā na māṃ spṛśet

अम्भसा केवलेनाथ करिष्ये व्रतपारणम् ।प्राहुरब्भक्षणं विप्रा ह्यशितं नाशितं च तत्॥ 40 ॥

ambhasā kevalenātha kariṣye vratapāraṇam | prāhurabbhakṣaṇaṃ viprā hyaśitaṃ nāśitaṃ ca tat

इत्यपः प्राश्य राजर्षिश्चिन्तयन् मनसाच्युतम् ।प्रत्यचष्ट कुरुश्रेष्ठ द्विजागमनमेव सः॥ 41 ॥

ityapaḥ prāśya rājarṣiścintayan manasācyutam | pratyacaṣṭa kuruśreṣṭha dvijāgamanameva saḥ

दुर्वासा यमुनाकूलात्कृतावश्यक आगतः ।राज्ञाभिनन्दितस्तस्य बुबुधे चेष्टितं धिया॥ 42 ॥

durvāsā yamunākūlātkṛtāvaśyaka āgataḥ | rājñābhinanditastasya bubudhe ceṣṭitaṃ dhiyā

मन्युना प्रचलद्गात्रो भ्रुकुटीकुटिलाननः ।बुभुक्षितश्च सुतरां कृताञ्जलिमभाषत॥ 43 ॥

manyunā pracaladgātro bhrukuṭīkuṭilānanaḥ | bubhukṣitaśca sutarāṃ kṛtāñjalimabhāṣata

अहो अस्य नृशंसस्य श्रियोन्मत्तस्य पश्यत ।धर्मव्यतिक्रमं विष्णोरभक्तस्येशमानिनः॥ 44 ॥

aho asya nṛśaṃsasya śriyonmattasya paśyata | dharmavyatikramaṃ viṣṇorabhaktasyeśamāninaḥ

यो मामतिथिमायातमातिथ्येन निमन्त्र्य च ।अदत्त्वा भुक्तवांस्तस्य सद्यस्ते दर्शये फलम्॥ 45 ॥

yo māmatithimāyātamātithyena nimantrya ca | adattvā bhuktavāṃstasya sadyaste darśaye phalam

एवं ब्रुवाण उत्कृत्य जटां रोषविदीपितः ।तया स निर्ममे तस्मै कृत्यां कालानलोपमाम्॥ 46 ॥

evaṃ bruvāṇa utkṛtya jaṭāṃ roṣavidīpitaḥ | tayā sa nirmame tasmai kṛtyāṃ kālānalopamām

तामापतन्तीं ज्वलतीमसिहस्तां पदा भुवम् ।वेपयन्तीं समुद्वीक्ष्य न चचाल पदान्नृपः॥ 47 ॥

tāmāpatantīṃ jvalatīmasihastāṃ padā bhuvam | vepayantīṃ samudvīkṣya na cacāla padānnṛpaḥ

प्राग्दिष्टं भृत्यरक्षायां पुरुषेण महात्मना ।ददाह कृत्यां तां चक्रं क्रुद्धाहिमिव पावकः॥ 48 ॥

prāgdiṣṭaṃ bhṛtyarakṣāyāṃ puruṣeṇa mahātmanā | dadāha kṛtyāṃ tāṃ cakraṃ kruddhāhimiva pāvakaḥ

तदभिद्रवदुद्वीक्ष्य स्वप्रयासं च निष्फलम् ।दुर्वासा दुद्रुवे भीतो दिक्षु प्राणपरीप्सया॥ 49 ॥

tadabhidravadudvīkṣya svaprayāsaṃ ca niṣphalam | durvāsā dudruve bhīto dikṣu prāṇaparīpsayā

तमन्वधावद्भगवद्रथाङ्गं दावाग्निरुद्धूतशिखो यथाहिम् ।तथानुषक्तं मुनिरीक्षमाणो गुहां विविक्षुः प्रससार मेरोः॥ 50 ॥

tamanvadhāvadbhagavadrathāṅgaṃ dāvāgniruddhūtaśikho yathāhim | tathānuṣaktaṃ munirīkṣamāṇo guhāṃ vivikṣuḥ prasasāra meroḥ

दिशो नभः क्ष्मां विवरान् समुद्रान् लोकान् सपालांस्त्रिदिवं गतः सः ।यतो यतो धावति तत्र तत्र सुदर्शनं दुष्प्रसहं ददर्श॥ 51 ॥

diśo nabhaḥ kṣmāṃ vivarān samudrān lokān sapālāṃstridivaṃ gataḥ saḥ | yato yato dhāvati tatra tatra sudarśanaṃ duṣprasahaṃ dadarśa

अलब्धनाथः स यदा कुतश्चित् सन्त्रस्तचित्तोऽरणमेषमाणः ।देवं विरिञ्चं समगाद्विधात- स्त्राह्यात्मयोनेऽजिततेजसो माम्॥ 52 ॥

alabdhanāthaḥ sa yadā kutaścit santrastacitto'raṇameṣamāṇaḥ | devaṃ viriñcaṃ samagādvidhāta- strāhyātmayone'jitatejaso mām

ब्रह्मोवाच ।स्थानं मदीयं सहविश्वमेत- त्क्रीडावसाने द्विपरार्धसंज्ञे ।भ्रूभङ्गमात्रेण हि सन्दिधक्षोः कालात्मनो यस्य तिरोभविष्यति॥ 53 ॥

brahmovāca | sthānaṃ madīyaṃ sahaviśvameta- tkrīḍāvasāne dviparārdhasaṃjñe | bhrūbhaṅgamātreṇa hi sandidhakṣoḥ kālātmano yasya tirobhaviṣyati

अहं भवो दक्षभृगुप्रधानाः प्रजेशभूतेशसुरेशमुख्याः ।सर्वे वयं यन्नियमं प्रपन्नाः मूर्ध्न्यर्पितं लोकहितं वहामः॥ 54 ॥

ahaṃ bhavo dakṣabhṛgupradhānāḥ prajeśabhūteśasureśamukhyāḥ | sarve vayaṃ yanniyamaṃ prapannāḥ mūrdhnyarpitaṃ lokahitaṃ vahāmaḥ

प्रत्याख्यातो विरिञ्चेन विष्णुचक्रोपतापितः ।दुर्वासाः शरणं यातः शर्वं कैलासवासिनम्॥ 55 ॥

pratyākhyāto viriñcena viṣṇucakropatāpitaḥ | durvāsāḥ śaraṇaṃ yātaḥ śarvaṃ kailāsavāsinam

वयं न तात प्रभवाम भूम्नि यस्मिन् परेऽन्येऽप्यजजीवकोशाः ।भवन्ति काले न भवन्ति हीदृशाः सहस्रशो यत्र वयं भ्रमामः॥ 56 ॥

vayaṃ na tāta prabhavāma bhūmni yasmin pare'nye'pyajajīvakośāḥ | bhavanti kāle na bhavanti hīdṛśāḥ sahasraśo yatra vayaṃ bhramāmaḥ

अहं सनत्कुमारश्च नारदो भगवानजः ।कपिलोऽपान्तरतमो देवलो धर्म आसुरिः॥ 57 ॥

ahaṃ sanatkumāraśca nārado bhagavānajaḥ | kapilo'pāntaratamo devalo dharma āsuriḥ

मरीचिप्रमुखाश्चान्ये सिद्धेशाः पारदर्शनाः ।विदाम न वयं सर्वे यन्मायां माययावृताः॥ 58 ॥

marīcipramukhāścānye siddheśāḥ pāradarśanāḥ | vidāma na vayaṃ sarve yanmāyāṃ māyayāvṛtāḥ

तस्य विश्वेश्वरस्येदं शस्त्रं दुर्विषहं हि नः ।तमेवं शरणं याहि हरिस्ते शं विधास्यति॥ 59 ॥

tasya viśveśvarasyedaṃ śastraṃ durviṣahaṃ hi naḥ | tamevaṃ śaraṇaṃ yāhi hariste śaṃ vidhāsyati

ततो निराशो दुर्वासाः पदं भगवतो ययौ ।वैकुण्ठाख्यं यदध्यास्ते श्रीनिवासः श्रिया सह॥ 60 ॥

tato nirāśo durvāsāḥ padaṃ bhagavato yayau | vaikuṇṭhākhyaṃ yadadhyāste śrīnivāsaḥ śriyā saha

सन्दह्यमानोऽजितशस्त्रवह्निना तत्पादमूले पतितः सवेपथुः ।आहाच्युतानन्त सदीप्सित प्रभो कृतागसं माव हि विश्वभावन॥ 61 ॥

sandahyamāno'jitaśastravahninā tatpādamūle patitaḥ savepathuḥ | āhācyutānanta sadīpsita prabho kṛtāgasaṃ māva hi viśvabhāvana

अजानता ते परमानुभावं कृतं मयाघं भवतः प्रियाणाम् ।विधेहि तस्यापचितिं विधात- र्मुच्येत यन्नाम्न्युदिते नारकोऽपि॥ 62 ॥

ajānatā te paramānubhāvaṃ kṛtaṃ mayāghaṃ bhavataḥ priyāṇām | vidhehi tasyāpacitiṃ vidhāta- rmucyeta yannāmnyudite nārako'pi

अहं भक्तपराधीनो ह्यस्वतन्त्र इव द्विज ।साधुभिर्ग्रस्तहृदयो भक्तैर्भक्तजनप्रियः॥ 63 ॥

ahaṃ bhaktaparādhīno hyasvatantra iva dvija | sādhubhirgrastahṛdayo bhaktairbhaktajanapriyaḥ

नाहमात्मानमाशासे मद्भक्तैः साधुभिर्विना ।श्रियं चात्यन्तिकीं ब्रह्मन् येषां गतिरहं परा॥ 64 ॥

nāhamātmānamāśāse madbhaktaiḥ sādhubhirvinā | śriyaṃ cātyantikīṃ brahman yeṣāṃ gatirahaṃ parā

ये दारागारपुत्राप्तान् प्राणान् वित्तमिमं परम् ।हित्वा मां शरणं याताः कथं तांस्त्यक्तुमुत्सहे॥ 65 ॥

ye dārāgāraputrāptān prāṇān vittamimaṃ param | hitvā māṃ śaraṇaṃ yātāḥ kathaṃ tāṃstyaktumutsahe

मयि निर्बद्धहृदयाः साधवः समदर्शनाः ।वशीकुर्वन्ति मां भक्त्या सत्स्त्रियः सत्पतिं यथा॥ 66 ॥

mayi nirbaddhahṛdayāḥ sādhavaḥ samadarśanāḥ | vaśīkurvanti māṃ bhaktyā satstriyaḥ satpatiṃ yathā

मत्सेवया प्रतीतं च सालोक्यादिचतुष्टयम् ।नेच्छन्ति सेवया पूर्णाः कुतोऽन्यत्कालविद्रुतम्॥ 67 ॥

matsevayā pratītaṃ ca sālokyādicatuṣṭayam | necchanti sevayā pūrṇāḥ kuto'nyatkālavidrutam

साधवो हृदयं मह्यं साधूनां हृदयं त्वहम् ।मदन्यत्ते न जानन्ति नाहं तेभ्यो मनागपि॥ 68 ॥

sādhavo hṛdayaṃ mahyaṃ sādhūnāṃ hṛdayaṃ tvaham | madanyatte na jānanti nāhaṃ tebhyo manāgapi

उपायं कथयिष्यामि तव विप्र शृणुष्व तत् ।अयं ह्यात्माभिचारस्ते यतस्तं यातु वै भवान् ।साधुषु प्रहितं तेजः प्रहर्तुः कुरुतेऽशिवम्॥ 69 ॥

upāyaṃ kathayiṣyāmi tava vipra śṛṇuṣva tat | ayaṃ hyātmābhicāraste yatastaṃ yātu vai bhavān | sādhuṣu prahitaṃ tejaḥ prahartuḥ kurute'śivam

तपो विद्या च विप्राणां निःश्रेयसकरे उभे ।त एव दुर्विनीतस्य कल्पेते कर्तुरन्यथा॥ 70 ॥

tapo vidyā ca viprāṇāṃ niḥśreyasakare ubhe | ta eva durvinītasya kalpete karturanyathā

ब्रह्मंस्तद्गच्छ भद्रं ते नाभागतनयं नृपम् ।क्षमापय महाभागं ततः शान्तिर्भविष्यति॥ 71 ॥

brahmaṃstadgaccha bhadraṃ te nābhāgatanayaṃ nṛpam | kṣamāpaya mahābhāgaṃ tataḥ śāntirbhaviṣyati

नवमस्कन्धे अम्बरीषचरिते चतुर्थोऽध्यायः॥ 4b ॥

navamaskandhe ambarīṣacarite caturtho'dhyāyaḥ