Skandha 10, Adhyāya 14

ब्रह्मोवाच ।नौमीड्य तेऽभ्रवपुषे तडिदम्बराय गुञ्जावतंसपरिपिच्छलसन्मुखाय ।वन्यस्रजे कवलवेत्रविषाणवेणु- लक्ष्मश्रिये मृदुपदे पशुपाङ्गजाय॥ 1 ॥

brahmovāca | naumīḍya te'bhravapuṣe taḍidambarāya guñjāvataṃsaparipicchalasanmukhāya | vanyasraje kavalavetraviṣāṇaveṇu- lakṣmaśriye mṛdupade paśupāṅgajāya

अस्यापि देव वपुषो मदनुग्रहस्य स्वेच्छामयस्य न तु भूतमयस्य कोऽपि ।नेशे महि त्ववसितुं मनसाऽऽन्तरेण साक्षात्तवैव किमुतात्मसुखानुभूतेः॥ 2 ॥

asyāpi deva vapuṣo madanugrahasya svecchāmayasya na tu bhūtamayasya ko'pi | neśe mahi tvavasituṃ manasā''ntareṇa sākṣāttavaiva kimutātmasukhānubhūteḥ

ज्ञाने प्रयासमुदपास्य नमन्त एव जीवन्ति सन्मुखरितां भवदीयवार्ताम् ।स्थाने स्थिताः श्रुतिगतां तनुवाङ्मनोभिः ये प्रायशोऽजित जितोऽप्यसि तैस्त्रिलोक्याम्॥ 3 ॥

jñāne prayāsamudapāsya namanta eva jīvanti sanmukharitāṃ bhavadīyavārtām | sthāne sthitāḥ śrutigatāṃ tanuvāṅmanobhiḥ ye prāyaśo'jita jito'pyasi taistrilokyām

श्रेयःसृतिं/स्रुतिं भक्तिमुदस्य ते विभो क्लिश्यन्ति ये केवलबोधलब्धये ।तेषामसौ क्लेशल एव शिष्यते नान्यद्यथा स्थूलतुषावघातिनाम्॥ 4 ॥

śreyaḥsṛtiṃ/srutiṃ bhaktimudasya te vibho kliśyanti ye kevalabodhalabdhaye | teṣāmasau kleśala eva śiṣyate nānyadyathā sthūlatuṣāvaghātinām

पुरेह भूमन् बहवोऽपि योगिन- स्त्वदर्पितेहा निजकर्मलब्धया ।विबुध्य भक्त्यैव कथोपनीतया प्रपेदिरेऽञ्जोऽच्युत ते गतिं पराम्॥ 5 ॥

pureha bhūman bahavo'pi yogina- stvadarpitehā nijakarmalabdhayā | vibudhya bhaktyaiva kathopanītayā prapedire'ñjo'cyuta te gatiṃ parām

तथापि भूमन् महिमागुणस्य ते विबोद्धुमर्हत्यमलान्तरात्मभिः ।अविक्रियात्स्वानुभवादरूपतो ह्यनन्यबोध्यात्मतया न चान्यथा॥ 6 ॥

tathāpi bhūman mahimāguṇasya te viboddhumarhatyamalāntarātmabhiḥ | avikriyātsvānubhavādarūpato hyananyabodhyātmatayā na cānyathā

गुणात्मनस्तेऽपि गुणान् विमातुं हितावतीर्णस्य क ईशिरेऽस्य ।कालेन यैर्वा विमिताः सुकल्पै- र्भूपांसवः खे मिहिका द्युभासाः॥ 7 ॥

guṇātmanaste'pi guṇān vimātuṃ hitāvatīrṇasya ka īśire'sya | kālena yairvā vimitāḥ sukalpai- rbhūpāṃsavaḥ khe mihikā dyubhāsāḥ

तत्तेऽनुकम्पां सुसमीक्षमाणो भुञ्जान एवात्मकृतं विपाकम् ।हृद्वाग्वपुर्भिर्विदधन्नमस्ते जीवेत यो मुक्तिपदे स दायभाक्॥ 8 ॥

tatte'nukampāṃ susamīkṣamāṇo bhuñjāna evātmakṛtaṃ vipākam | hṛdvāgvapurbhirvidadhannamaste jīveta yo muktipade sa dāyabhāk

पश्येश मेऽनार्यमनन्त आद्ये परात्मनि त्वय्यपि मायिमायिनि ।मायां वितत्येक्षितुमात्मवैभवं ह्यहं कियानैच्छमिवार्चिरग्नौ॥ 9 ॥

paśyeśa me'nāryamananta ādye parātmani tvayyapi māyimāyini | māyāṃ vitatyekṣitumātmavaibhavaṃ hyahaṃ kiyānaicchamivārciragnau

अतः क्षमस्वाच्युत मे रजोभुवो ह्यजानतस्त्वत्पृथगीशमानिनः ।अजावलेपान्धतमोऽन्धचक्षुष एषोऽनुकम्प्यो मयि नाथवानिति॥ 10 ॥

ataḥ kṣamasvācyuta me rajobhuvo hyajānatastvatpṛthagīśamāninaḥ | ajāvalepāndhatamo'ndhacakṣuṣa eṣo'nukampyo mayi nāthavāniti

क्वाहं तमोमहदहङ्खचराग्निवार्भू- संवेष्टिताण्डघटसप्तवितस्तिकायाः ।क्वेदृग्विधाविगणिताण्डपराणुचर्या- वाताध्वरोमविवरस्य च ते महित्वम्॥ 11 ॥

kvāhaṃ tamomahadahaṅkhacarāgnivārbhū- saṃveṣṭitāṇḍaghaṭasaptavitastikāyāḥ | kvedṛgvidhāvigaṇitāṇḍaparāṇucaryā- vātādhvaromavivarasya ca te mahitvam

उत्क्षेपणं गर्भगतस्य पादयोः किं कल्पते मातुरधोक्षजागसे ।किमस्तिनास्तिव्यपदेशभूषितं तवास्ति कुक्षेः कियदप्यनन्तः॥ 12 ॥

utkṣepaṇaṃ garbhagatasya pādayoḥ kiṃ kalpate māturadhokṣajāgase | kimastināstivyapadeśabhūṣitaṃ tavāsti kukṣeḥ kiyadapyanantaḥ

जगत्त्रयान्तोदधिसम्प्लवोदे नारायणस्योदरनाभिनालात् ।विनिर्गतोऽजस्त्विति वाङ्न वै मृषा किन्त्वीश्वर त्वन्न विनिर्गतोऽस्मि॥ 13 ॥

jagattrayāntodadhisamplavode nārāyaṇasyodaranābhinālāt | vinirgato'jastviti vāṅna vai mṛṣā kintvīśvara tvanna vinirgato'smi

नारायणस्त्वं न हि सर्वदेहिना- मात्मास्यधीशाखिललोकसाक्षी ।नारायणोऽङ्गं नरभूजलायनात् तच्चापि सत्यं न तवैव माया॥ 14 ॥

nārāyaṇastvaṃ na hi sarvadehinā- mātmāsyadhīśākhilalokasākṣī | nārāyaṇo'ṅgaṃ narabhūjalāyanāt taccāpi satyaṃ na tavaiva māyā

तच्चेज्जलस्थं तव सज्जगद्वपुः किं मे न दृष्टं भगवंस्तदैव ।किं वा सुदृष्टं हृदि मे तदैव किं नो सपद्येव पुनर्व्यदर्शि॥ 15 ॥

taccejjalasthaṃ tava sajjagadvapuḥ kiṃ me na dṛṣṭaṃ bhagavaṃstadaiva | kiṃ vā sudṛṣṭaṃ hṛdi me tadaiva kiṃ no sapadyeva punarvyadarśi

अत्रैव मायाधमनावतारे ह्यस्य प्रपञ्चस्य बहिः स्फुटस्य ।कृत्स्नस्य चान्तर्जठरे जनन्या मायात्वमेव प्रकटीकृतं ते॥ 16 ॥

atraiva māyādhamanāvatāre hyasya prapañcasya bahiḥ sphuṭasya | kṛtsnasya cāntarjaṭhare jananyā māyātvameva prakaṭīkṛtaṃ te

यस्य कुक्षाविदं सर्वं सात्मं भाति यथा तथा ।तत्त्वय्यपीह तत्सर्वं किमिदं मायया विना॥ 17 ॥

yasya kukṣāvidaṃ sarvaṃ sātmaṃ bhāti yathā tathā | tattvayyapīha tatsarvaṃ kimidaṃ māyayā vinā

अद्यैव त्वदृतेऽस्य किं मम न ते मायात्वमादर्शित- मेकोऽसि प्रथमं ततो व्रजसुहृद्वत्साः समस्ता अपि ।तावन्तोऽसि चतुर्भुजास्तदखिलैः साकं मयोपासिता- स्तावन्त्येव जगन्त्यभूस्तदमितं ब्रह्माद्वयं शिष्यते॥ 18 ॥

adyaiva tvadṛte'sya kiṃ mama na te māyātvamādarśita- meko'si prathamaṃ tato vrajasuhṛdvatsāḥ samastā api | tāvanto'si caturbhujāstadakhilaiḥ sākaṃ mayopāsitā- stāvantyeva jagantyabhūstadamitaṃ brahmādvayaṃ śiṣyate

अजानतां त्वत्पदवीमनात्म- न्यात्माऽऽत्मना भासि वितत्य मायाम् ।सृष्टाविवाहं जगतो विधान इव त्वमेषोऽन्त इव त्रिनेत्रः॥ 19 ॥

ajānatāṃ tvatpadavīmanātma- nyātmā''tmanā bhāsi vitatya māyām | sṛṣṭāvivāhaṃ jagato vidhāna iva tvameṣo'nta iva trinetraḥ

सुरेष्वृषिष्वीश तथैव नृष्वपि तिर्यक्षु यादःस्वपि तेऽजनस्य ।जन्मासतां दुर्मदनिग्रहाय प्रभो विधातः सदनुग्रहाय च॥ 20 ॥

sureṣvṛṣiṣvīśa tathaiva nṛṣvapi tiryakṣu yādaḥsvapi te'janasya | janmāsatāṃ durmadanigrahāya prabho vidhātaḥ sadanugrahāya ca

को वेत्ति भूमन् भगवन् परात्मन् योगेश्वरोतीर्भवतस्त्रिलोक्याम् ।क्व वा कथं वा कति वा कदेति विस्तारयन् क्रीडसि योगमायाम्॥ 21 ॥

ko vetti bhūman bhagavan parātman yogeśvarotīrbhavatastrilokyām | kva vā kathaṃ vā kati vā kadeti vistārayan krīḍasi yogamāyām

तस्मादिदं जगदशेषमसत्स्वरूपं स्वप्नाभमस्तधिषणं पुरुदुःखदुःखम् ।त्वय्येव नित्यसुखबोधतनावनन्ते मायात उद्यदपि यत्सदिवावभाति॥ 22 ॥

tasmādidaṃ jagadaśeṣamasatsvarūpaṃ svapnābhamastadhiṣaṇaṃ puruduḥkhaduḥkham | tvayyeva nityasukhabodhatanāvanante māyāta udyadapi yatsadivāvabhāti

एकस्त्वमात्मा पुरुषः पुराणः सत्यः स्वयञ्ज्योतिरनन्त आद्यः ।नित्योऽक्षरोऽजस्रसुखो निरञ्जनः पूर्णोऽद्वयो मुक्त उपाधितोऽमृतः॥ 23 ॥

ekastvamātmā puruṣaḥ purāṇaḥ satyaḥ svayañjyotirananta ādyaḥ | nityo'kṣaro'jasrasukho nirañjanaḥ pūrṇo'dvayo mukta upādhito'mṛtaḥ

एवं विधं त्वां सकलात्मनामपि स्वात्मानमात्माऽऽत्मतया विचक्षते ।गुर्वर्कलब्धोपनिषत्सुचक्षुषा ये ते तरन्तीव भवानृताम्बुधिम्॥ 24 ॥

evaṃ vidhaṃ tvāṃ sakalātmanāmapi svātmānamātmā''tmatayā vicakṣate | gurvarkalabdhopaniṣatsucakṣuṣā ye te tarantīva bhavānṛtāmbudhim

आत्मानमेवात्मतयाविजानतां तेनैव जातं निखिलं प्रपञ्चितम् ।ज्ञानेन भूयोऽपि च तत्प्रलीयते रज्ज्वामहेर्भोगभवाभवौ यथा॥ 25 ॥

ātmānamevātmatayāvijānatāṃ tenaiva jātaṃ nikhilaṃ prapañcitam | jñānena bhūyo'pi ca tatpralīyate rajjvāmaherbhogabhavābhavau yathā

अज्ञानसंज्ञौ भवबन्धमोक्षौ द्वौ नाम नान्यौ स्त ऋतज्ञभावात् ।अजस्रचित्याऽऽत्मनि केवले परे विचार्यमाणे तरणाविवाहनी॥ 26 ॥

ajñānasaṃjñau bhavabandhamokṣau dvau nāma nānyau sta ṛtajñabhāvāt | ajasracityā''tmani kevale pare vicāryamāṇe taraṇāvivāhanī

त्वामात्मानं परं मत्वा परमात्मानमेव च ।आत्मा पुनर्बहिर्मृग्य अहोऽज्ञजनताज्ञता॥ 27 ॥

tvāmātmānaṃ paraṃ matvā paramātmānameva ca | ātmā punarbahirmṛgya aho'jñajanatājñatā

अन्तर्भवेऽनन्त भवन्तमेव ह्यतत्त्यजन्तो मृगयन्ति सन्तः ।असन्तमप्यन्त्यहिमन्तरेण सन्तं गुणं तं किमु यन्ति सन्तः॥ 28 ॥

antarbhave'nanta bhavantameva hyatattyajanto mṛgayanti santaḥ | asantamapyantyahimantareṇa santaṃ guṇaṃ taṃ kimu yanti santaḥ

अथापि ते देव पदाम्बुजद्वय- प्रसादलेशानुगृहीत एव हि ।जानाति तत्त्वं भगवन् महिम्नो- न चान्य एकोऽपि चिरं विचिन्वन्॥ 29 ॥

athāpi te deva padāmbujadvaya- prasādaleśānugṛhīta eva hi | jānāti tattvaṃ bhagavan mahimno- na cānya eko'pi ciraṃ vicinvan

तदस्तु मे नाथ स भूरिभागो भवेऽत्र वान्यत्र तु वा तिरश्चाम् ।येनाहमेकोऽपि भवज्जनानां भूत्वा निषेवे तव पादपल्लवम्॥ 30 ॥

tadastu me nātha sa bhūribhāgo bhave'tra vānyatra tu vā tiraścām | yenāhameko'pi bhavajjanānāṃ bhūtvā niṣeve tava pādapallavam

अहोऽतिधन्या व्रजगोरमण्यः स्तन्यामृतं पीतमतीव ते मुदा ।यासां विभो वत्सतरात्मजात्मना यत्तृप्तयेऽद्यापि न चालमध्वराः॥ 31 ॥

aho'tidhanyā vrajagoramaṇyaḥ stanyāmṛtaṃ pītamatīva te mudā | yāsāṃ vibho vatsatarātmajātmanā yattṛptaye'dyāpi na cālamadhvarāḥ

अहोभाग्यमहोभाग्यं नन्दगोपव्रजौकसाम् ।यन्मित्रं परमानन्दं पूर्णं ब्रह्म सनातनम्॥ 32 ॥

ahobhāgyamahobhāgyaṃ nandagopavrajaukasām | yanmitraṃ paramānandaṃ pūrṇaṃ brahma sanātanam

एषां तु भाग्यमहिमाच्युत तावदास्ता- मेकादशैव हि वयं बत भूरिभागाः ।एतद्धृषीकचषकैरसकृत्पिबामः शर्वादयोऽङ्घ्र्युदजमध्वमृतासवं ते॥ 33 ॥

eṣāṃ tu bhāgyamahimācyuta tāvadāstā- mekādaśaiva hi vayaṃ bata bhūribhāgāḥ | etaddhṛṣīkacaṣakairasakṛtpibāmaḥ śarvādayo'ṅghryudajamadhvamṛtāsavaṃ te

तद्भूरिभाग्यमिह जन्म किमप्यटव्यां यद्गोकुलेऽपि कतमाङ्घ्रिरजोऽभिषेकम् ।यज्जीवितं तु निखिलं भगवान् मुकुन्दः त्वद्यापि यत्पदरजः श्रुतिमृग्यमेव॥ 34 ॥

tadbhūribhāgyamiha janma kimapyaṭavyāṃ yadgokule'pi katamāṅghrirajo'bhiṣekam | yajjīvitaṃ tu nikhilaṃ bhagavān mukundaḥ tvadyāpi yatpadarajaḥ śrutimṛgyameva

एषां घोषनिवासिनामुत भवान् किं देव रातेति नः चेतो विश्वफलात्फलं त्वदपरं कुत्राप्ययन् मुह्यति ।सद्वेषादिव पूतनापि सकुला त्वामेव देवापिता यद्धामार्थसुहृत्प्रियात्मतनयप्राणाशयास्त्वत्कृते॥ 35 ॥

eṣāṃ ghoṣanivāsināmuta bhavān kiṃ deva rāteti naḥ ceto viśvaphalātphalaṃ tvadaparaṃ kutrāpyayan muhyati | sadveṣādiva pūtanāpi sakulā tvāmeva devāpitā yaddhāmārthasuhṛtpriyātmatanayaprāṇāśayāstvatkṛte

तावद्रागादयः स्तेनास्तावत्कारागृहं गृहम् ।तावन्मोहोऽङ्घ्रिनिगडो यावत्कृष्ण न ते जनाः॥ 36 ॥

tāvadrāgādayaḥ stenāstāvatkārāgṛhaṃ gṛham | tāvanmoho'ṅghrinigaḍo yāvatkṛṣṇa na te janāḥ

प्रपञ्चं निष्प्रपञ्चोऽपि विडम्बयसि भूतले ।प्रपन्नजनतानन्दसन्दोहं प्रथितुं प्रभो॥ 37 ॥

prapañcaṃ niṣprapañco'pi viḍambayasi bhūtale | prapannajanatānandasandohaṃ prathituṃ prabho

जानन्त एव जानन्तु किं बहूक्त्या न मे प्रभो ।मनसो वपुषो वाचो वैभवं तव गोचरः॥ 38 ॥

jānanta eva jānantu kiṃ bahūktyā na me prabho | manaso vapuṣo vāco vaibhavaṃ tava gocaraḥ

अनुजानीहि मां कृष्ण सर्वं त्वं वेत्सि सर्वदृक् ।त्वमेव जगतां नाथो जगदेतत्तवार्पितम्॥ 39 ॥

anujānīhi māṃ kṛṣṇa sarvaṃ tvaṃ vetsi sarvadṛk | tvameva jagatāṃ nātho jagadetattavārpitam

श्रीकृष्ण वृष्णिकुलपुष्करजोषदायिन् क्ष्मानिर्जरद्विजपशूदधिवृद्धिकारिन् ।उद्धर्मशार्वरहर क्षितिराक्षसध्रु- गाकल्पमार्कमर्हन् भगवन् नमस्ते॥ 40 ॥

śrīkṛṣṇa vṛṣṇikulapuṣkarajoṣadāyin kṣmānirjaradvijapaśūdadhivṛddhikārin | uddharmaśārvarahara kṣitirākṣasadhru- gākalpamārkamarhan bhagavan namaste

इत्यभिष्टूय भूमानं त्रिः परिक्रम्य पादयोः ।नत्वाभीष्टं जगद्धाता स्वधाम प्रत्यपद्यत॥ 41 ॥

ityabhiṣṭūya bhūmānaṃ triḥ parikramya pādayoḥ | natvābhīṣṭaṃ jagaddhātā svadhāma pratyapadyata

ततोऽनुज्ञाप्य भगवान् स्वभुवं प्रागवस्थितान् ।वत्सान् पुलिनमानिन्ये यथापूर्वसखं स्वकम्॥ 42 ॥

tato'nujñāpya bhagavān svabhuvaṃ prāgavasthitān | vatsān pulinamāninye yathāpūrvasakhaṃ svakam

एकस्मिन्नपि यातेऽब्दे प्राणेशं चान्तरात्मनः ।कृष्णमायाहता राजन् क्षणार्धं मेनिरेऽर्भकाः॥ 43 ॥

ekasminnapi yāte'bde prāṇeśaṃ cāntarātmanaḥ | kṛṣṇamāyāhatā rājan kṣaṇārdhaṃ menire'rbhakāḥ

किं किं न विस्मरन्तीह मायामोहितचेतसः ।यन्मोहितं जगत्सर्वमभीक्ष्णं विस्मृतात्मकम्॥ 44 ॥

kiṃ kiṃ na vismarantīha māyāmohitacetasaḥ | yanmohitaṃ jagatsarvamabhīkṣṇaṃ vismṛtātmakam

ऊचुश्च सुहृदः कृष्णं स्वागतं तेऽतिरंहसा ।नैकोऽप्यभोजि कवल एहीतः साधु भुज्यताम्॥ 45 ॥

ūcuśca suhṛdaḥ kṛṣṇaṃ svāgataṃ te'tiraṃhasā | naiko'pyabhoji kavala ehītaḥ sādhu bhujyatām

ततो हसन् हृषीकेशोऽभ्यवहृत्य सहार्भकैः ।दर्शयंश्चर्माजगरं न्यवर्तत वनाद्व्रजम्॥ 46 ॥

tato hasan hṛṣīkeśo'bhyavahṛtya sahārbhakaiḥ | darśayaṃścarmājagaraṃ nyavartata vanādvrajam

बर्हप्रसूननवधातुविचित्रिताङ्गः प्रोद्दामवेणुदलशृङ्गरवोत्सवाढ्यः ।वत्सान् गृणन्ननुगगीतपवित्रकीर्ति- र्गोपीदृगुत्सवदृशिः प्रविवेश गोष्ठम्॥ 47 ॥

barhaprasūnanavadhātuvicitritāṅgaḥ proddāmaveṇudalaśṛṅgaravotsavāḍhyaḥ | vatsān gṛṇannanugagītapavitrakīrti- rgopīdṛgutsavadṛśiḥ praviveśa goṣṭham

अद्यानेन महाव्यालो यशोदानन्दसूनुना ।हतोऽविता वयं चास्मादिति बाला व्रजे जगुः॥ 48 ॥

adyānena mahāvyālo yaśodānandasūnunā | hato'vitā vayaṃ cāsmāditi bālā vraje jaguḥ

राजोवाच ।ब्रह्मन् परोद्भवे कृष्णे इयान् प्रेमा कथं भवेत् ।योऽभूतपूर्वस्तोकेषु स्वोद्भवेष्वपि कथ्यताम्॥ 49 ॥

rājovāca | brahman parodbhave kṛṣṇe iyān premā kathaṃ bhavet | yo'bhūtapūrvastokeṣu svodbhaveṣvapi kathyatām

सर्वेषामपि भूतानां नृप स्वात्मैव वल्लभः ।इतरेऽपत्यवित्ताद्यास्तद्वल्लभतयैव हि॥ 50 ॥

sarveṣāmapi bhūtānāṃ nṛpa svātmaiva vallabhaḥ | itare'patyavittādyāstadvallabhatayaiva hi

तद्राजेन्द्र यथा स्नेहः स्वस्वकात्मनि देहिनाम् ।न तथा ममतालम्बिपुत्रवित्तगृहादिषु॥ 51 ॥

tadrājendra yathā snehaḥ svasvakātmani dehinām | na tathā mamatālambiputravittagṛhādiṣu

देहात्मवादिनां पुंसामपि राजन्यसत्तम ।यथा देहः प्रियतमस्तथा न ह्यनु ये च तम्॥ 52 ॥

dehātmavādināṃ puṃsāmapi rājanyasattama | yathā dehaḥ priyatamastathā na hyanu ye ca tam

देहोऽपि ममताभाक्चेत्तर्ह्यसौ नात्मवत्प्रियः ।यज्जीर्यत्यपि देहेऽस्मिन् जीविताशा बलीयसी॥ 53 ॥

deho'pi mamatābhākcettarhyasau nātmavatpriyaḥ | yajjīryatyapi dehe'smin jīvitāśā balīyasī

तस्मात्प्रियतमः स्वात्मा सर्वेषामपि देहिनाम् ।तदर्थमेव सकलं जगदेतच्चराचरम्॥ 54 ॥

tasmātpriyatamaḥ svātmā sarveṣāmapi dehinām | tadarthameva sakalaṃ jagadetaccarācaram

कृष्णमेनमवेहि त्वमात्मानमखिलात्मनाम् ।जगद्धिताय सोऽप्यत्र देहीवाभाति मायया॥ 55 ॥

kṛṣṇamenamavehi tvamātmānamakhilātmanām | jagaddhitāya so'pyatra dehīvābhāti māyayā

वस्तुतो जानतामत्र कृष्णं स्थास्नु चरिष्णु च ।भगवद्रूपमखिलं नान्यद्वस्त्विह किञ्चन॥ 56 ॥

vastuto jānatāmatra kṛṣṇaṃ sthāsnu cariṣṇu ca | bhagavadrūpamakhilaṃ nānyadvastviha kiñcana

सर्वेषामपि वस्तूनां भावार्थो भवति स्थितः ।तस्यापि भगवान् कृष्णः किमतद्वस्तु रूप्यताम्॥ 57 ॥

sarveṣāmapi vastūnāṃ bhāvārtho bhavati sthitaḥ | tasyāpi bhagavān kṛṣṇaḥ kimatadvastu rūpyatām

समाश्रिता ये पदपल्लवप्लवं महत्पदं पुण्ययशो मुरारेः ।भवाम्बुधिर्वत्सपदं परं पदं पदं पदं यद्विपदां न तेषाम्॥ 58 ॥

samāśritā ye padapallavaplavaṃ mahatpadaṃ puṇyayaśo murāreḥ | bhavāmbudhirvatsapadaṃ paraṃ padaṃ padaṃ padaṃ yadvipadāṃ na teṣām

एतत्ते सर्वमाख्यातं यत्पृष्टोऽहमिह त्वया ।यत्कौमारे हरिकृतं पौगण्डे परिकीर्तितम्॥ 59 ॥

etatte sarvamākhyātaṃ yatpṛṣṭo'hamiha tvayā | yatkaumāre harikṛtaṃ paugaṇḍe parikīrtitam

एतत्सुहृद्भिश्चरितं मुरारे- रघार्दनं शाद्वलजेमनं च ।व्यक्तेतरद्रूपमजोर्वभिष्टवं शृण्वन् गृणन्नेति नरोऽखिलार्थान्॥ 60 ॥

etatsuhṛdbhiścaritaṃ murāre- raghārdanaṃ śādvalajemanaṃ ca | vyaktetaradrūpamajorvabhiṣṭavaṃ śṛṇvan gṛṇanneti naro'khilārthān

एवं विहारैः कौमारैः कौमारं जहतुर्व्रजे ।निलायनैः सेतुबन्धैर्मर्कटोत्प्लवनादिभिः॥ 61 ॥

evaṃ vihāraiḥ kaumāraiḥ kaumāraṃ jahaturvraje | nilāyanaiḥ setubandhairmarkaṭotplavanādibhiḥ

दशमस्कन्धे पूर्वार्धे ब्रह्मस्तुतिर्नाम चतुर्दशोऽध्यायः॥ 14b ॥

daśamaskandhe pūrvārdhe brahmastutirnāma caturdaśo'dhyāyaḥ