Skandha 10, Adhyāya 60

कर्हिचित्सुखमासीनं स्वतल्पस्थं जगद्गुरुम् ।पतिं पर्यचरद्भैष्मी व्यजनेन सखीजनैः॥ 1 ॥

karhicitsukhamāsīnaṃ svatalpasthaṃ jagadgurum | patiṃ paryacaradbhaiṣmī vyajanena sakhījanaiḥ

यस्त्वेतल्लीलया विश्वं सृजत्यत्त्यवतीश्वरः ।स हि जातः स्वसेतूनां गोपीथाय यदुष्वजः॥ 2 ॥

yastvetallīlayā viśvaṃ sṛjatyattyavatīśvaraḥ | sa hi jātaḥ svasetūnāṃ gopīthāya yaduṣvajaḥ

तस्मिन्नन्तर्गृहे भ्राजन्मुक्तादामविलम्बिना ।विराजिते वितानेन दीपैर्मणिमयैरपि॥ 3 ॥

tasminnantargṛhe bhrājanmuktādāmavilambinā | virājite vitānena dīpairmaṇimayairapi

मल्लिकादामभिः पुष्पैर्द्विरेफकुलनादितैः ।जालरन्ध्रप्रविष्टैश्च गोभिश्चन्द्रमसोऽमलैः॥ 4 ॥

mallikādāmabhiḥ puṣpairdvirephakulanāditaiḥ | jālarandhrapraviṣṭaiśca gobhiścandramaso'malaiḥ

पारिजातवनामोदवायुनोद्यानशालिना ।धूपैरगुरुजै राजन् जालरन्ध्रविनिर्गतैः॥ 5 ॥

pārijātavanāmodavāyunodyānaśālinā | dhūpairagurujai rājan jālarandhravinirgataiḥ

पयःफेननिभे शुभ्रे पर्यङ्के कशिपूत्तमे ।उपतस्थे सुखासीनं जगतामीश्वरं पतिम्॥ 6 ॥

payaḥphenanibhe śubhre paryaṅke kaśipūttame | upatasthe sukhāsīnaṃ jagatāmīśvaraṃ patim

वालव्यजनमादाय रत्नदण्डं सखीकरात् ।तेन वीजयती देवी उपासाञ्चक्र ईश्वरम्॥ 7 ॥

vālavyajanamādāya ratnadaṇḍaṃ sakhīkarāt | tena vījayatī devī upāsāñcakra īśvaram

सोपाच्युतं क्वणयती मणिनूपुराभ्यां रेजेऽङ्गुलीयवलयव्यजनाग्रहस्ता ।वस्त्रान्तगूढकुचकुङ्कुमशोणहार- भासानितम्बधृतया च परार्ध्यकाञ्च्या॥ 8 ॥

sopācyutaṃ kvaṇayatī maṇinūpurābhyāṃ reje'ṅgulīyavalayavyajanāgrahastā | vastrāntagūḍhakucakuṅkumaśoṇahāra- bhāsānitambadhṛtayā ca parārdhyakāñcyā

तां रूपिणीं श्रियमनन्यगतिं निरीक्ष्य या लीलया धृततनोरनुरूपरूपा ।प्रीतः स्मयन्नलककुण्डलनिष्ककण्ठ- वक्त्रोल्लसत्स्मितसुधां हरिराबभाषे॥ 9 ॥

tāṃ rūpiṇīṃ śriyamananyagatiṃ nirīkṣya yā līlayā dhṛtatanoranurūparūpā | prītaḥ smayannalakakuṇḍalaniṣkakaṇṭha- vaktrollasatsmitasudhāṃ harirābabhāṣe

राजपुत्रीप्सिता भूपैर्लोकपालविभूतिभिः ।महानुभावैः श्रीमद्भी रूपौदार्यबलोर्जितैः॥ 10 ॥

rājaputrīpsitā bhūpairlokapālavibhūtibhiḥ | mahānubhāvaiḥ śrīmadbhī rūpaudāryabalorjitaiḥ

तान् प्राप्तानर्थिनो हित्वा चैद्यादीन् स्मरदुर्मदान् ।दत्ता भ्रात्रा स्वपित्रा च कस्मान्नो ववृषेऽसमान्॥ 11 ॥

tān prāptānarthino hitvā caidyādīn smaradurmadān | dattā bhrātrā svapitrā ca kasmānno vavṛṣe'samān

राजभ्यो बिभ्यतः सुभ्रूः समुद्रं शरणं गतान् ।बलवद्भिः कृतद्वेषान् प्रायस्त्यक्तनृपासनान्॥ 12 ॥

rājabhyo bibhyataḥ subhrūḥ samudraṃ śaraṇaṃ gatān | balavadbhiḥ kṛtadveṣān prāyastyaktanṛpāsanān

अस्पष्टवर्त्मनां पुंसामलोकपथमीयुषाम् ।आस्थिताः पदवीं सुभ्रूः प्रायः सीदन्ति योषितः॥ 13 ॥

aspaṣṭavartmanāṃ puṃsāmalokapathamīyuṣām | āsthitāḥ padavīṃ subhrūḥ prāyaḥ sīdanti yoṣitaḥ

निष्किञ्चना वयं शश्वन्निष्किञ्चनजनप्रियाः ।तस्मात्प्रायेण न ह्याढ्या मां भजन्ति सुमध्यमे॥ 14 ॥

niṣkiñcanā vayaṃ śaśvanniṣkiñcanajanapriyāḥ | tasmātprāyeṇa na hyāḍhyā māṃ bhajanti sumadhyame

ययोरात्मसमं वित्तं जन्मैश्वर्याकृतिर्भवः ।तयोर्विवाहो मैत्री च नोत्तमाधमयोः क्वचित्॥ 15 ॥

yayorātmasamaṃ vittaṃ janmaiśvaryākṛtirbhavaḥ | tayorvivāho maitrī ca nottamādhamayoḥ kvacit

वैदर्भ्येतदविज्ञाय त्वयादीर्घसमीक्षया ।वृता वयं गुणैर्हीना भिक्षुभिः श्लाघिता मुधा॥ 16 ॥

vaidarbhyetadavijñāya tvayādīrghasamīkṣayā | vṛtā vayaṃ guṇairhīnā bhikṣubhiḥ ślāghitā mudhā

अथात्मनोऽनुरूपं वै भजस्व क्षत्रियर्षभम् ।येन त्वमाशिषः सत्या इहामुत्र च लप्स्यसे॥ 17 ॥

athātmano'nurūpaṃ vai bhajasva kṣatriyarṣabham | yena tvamāśiṣaḥ satyā ihāmutra ca lapsyase

चैद्यशाल्वजरासन्धदन्तवक्त्रादयो नृपाः ।मम द्विषन्ति वामोरु रुक्मी चापि तवाग्रजः॥ 18 ॥

caidyaśālvajarāsandhadantavaktrādayo nṛpāḥ | mama dviṣanti vāmoru rukmī cāpi tavāgrajaḥ

तेषां वीर्यमदान्धानां दृप्तानां स्मयनुत्तये ।आनीतासि मया भद्रे तेजोऽपहरतासताम्॥ 19 ॥

teṣāṃ vīryamadāndhānāṃ dṛptānāṃ smayanuttaye | ānītāsi mayā bhadre tejo'paharatāsatām

उदासीना वयं नूनं न स्त्र्यपत्यार्थकामुकाः ।आत्मलब्ध्याऽऽस्महे पूर्णा गेहयोर्ज्योतिरक्रियाः॥ 20 ॥

udāsīnā vayaṃ nūnaṃ na stryapatyārthakāmukāḥ | ātmalabdhyā''smahe pūrṇā gehayorjyotirakriyāḥ

एतावदुक्त्वा भगवानात्मानं वल्लभामिव ।मन्यमानामविश्लेषात्तद्दर्पघ्न उपारमत्॥ 21 ॥

etāvaduktvā bhagavānātmānaṃ vallabhāmiva | manyamānāmaviśleṣāttaddarpaghna upāramat

प्रियस्य देव्यश्रुतपूर्वमप्रियम् ।आश्रुत्य भीता हृदि जातवेपथु- श्चिन्तां दुरन्तां रुदती जगाम ह॥ 22 ॥

priyasya devyaśrutapūrvamapriyam | āśrutya bhītā hṛdi jātavepathu- ścintāṃ durantāṃ rudatī jagāma ha

पदा सुजातेन नखारुणश्रीया भुवं लिखन्त्यश्रुभिरञ्जनासितैः ।आसिञ्चती कुङ्कुमरूषितौ स्तनौ तस्थावधोमुख्यतिदुःखरुद्धवाक्॥ 23 ॥

padā sujātena nakhāruṇaśrīyā bhuvaṃ likhantyaśrubhirañjanāsitaiḥ | āsiñcatī kuṅkumarūṣitau stanau tasthāvadhomukhyatiduḥkharuddhavāk

तस्याः सुदुःखभयशोकविनष्टबुद्धेः हस्ताच्छ्लथद्वलयतो व्यजनं पपात ।देहश्च विक्लवधियः सहसैव मुह्यन् रम्भेव वायुविहता प्रविकीर्य केशान्॥ 24 ॥

tasyāḥ suduḥkhabhayaśokavinaṣṭabuddheḥ hastācchlathadvalayato vyajanaṃ papāta | dehaśca viklavadhiyaḥ sahasaiva muhyan rambheva vāyuvihatā pravikīrya keśān

तद्दृष्ट्वा भगवान् कृष्णः प्रियायाः प्रेमबन्धनम् ।हास्यप्रौढिमजानन्त्याः करुणः सोऽन्वकम्पत॥ 25 ॥

taddṛṣṭvā bhagavān kṛṣṇaḥ priyāyāḥ premabandhanam | hāsyaprauḍhimajānantyāḥ karuṇaḥ so'nvakampata

पर्यङ्कादवरुह्याशु तामुत्थाप्य चतुर्भुजः ।केशान् समुह्य तद्वक्त्रं प्रामृजत्पद्मपाणिना॥ 26 ॥

paryaṅkādavaruhyāśu tāmutthāpya caturbhujaḥ | keśān samuhya tadvaktraṃ prāmṛjatpadmapāṇinā

प्रमृज्याश्रुकले नेत्रे स्तनौ चोपहतौ शुचा ।आश्लिष्य बाहुना राजन्ननन्यविषयां सतीम्॥ 27 ॥

pramṛjyāśrukale netre stanau copahatau śucā | āśliṣya bāhunā rājannananyaviṣayāṃ satīm

सान्त्वयामास सान्त्वज्ञः कृपया कृपणां प्रभुः ।हास्यप्रौढिभ्रमच्चित्तामतदर्हां सतां गतिः॥ 28 ॥

sāntvayāmāsa sāntvajñaḥ kṛpayā kṛpaṇāṃ prabhuḥ | hāsyaprauḍhibhramaccittāmatadarhāṃ satāṃ gatiḥ

मा मा वैदर्भ्यसूयेथा जाने त्वां मत्परायणाम् ।त्वद्वचः श्रोतुकामेन क्ष्वेल्याचरितमङ्गने॥ 29 ॥

mā mā vaidarbhyasūyethā jāne tvāṃ matparāyaṇām | tvadvacaḥ śrotukāmena kṣvelyācaritamaṅgane

मुखं च प्रेमसंरम्भस्फुरिताधरमीक्षितुम् ।कटाक्षेपारुणापाङ्गं सुन्दरभ्रुकुटीतटम्॥ 30 ॥

mukhaṃ ca premasaṃrambhasphuritādharamīkṣitum | kaṭākṣepāruṇāpāṅgaṃ sundarabhrukuṭītaṭam

अयं हि परमो लाभो गृहेषु गृहमेधिनाम् ।यन्नर्मैरीयते यामः प्रियया भीरु भामिनि॥ 31 ॥

ayaṃ hi paramo lābho gṛheṣu gṛhamedhinām | yannarmairīyate yāmaḥ priyayā bhīru bhāmini

सैवं भगवता राजन् वैदर्भी परिसान्त्विता ।ज्ञात्वा तत्परिहासोक्तिं प्रियत्यागभयं जहौ॥ 32 ॥

saivaṃ bhagavatā rājan vaidarbhī parisāntvitā | jñātvā tatparihāsoktiṃ priyatyāgabhayaṃ jahau

बभाष ऋषभं पुंसां वीक्षन्ती भगवन्मुखम् ।सव्रीडहासरुचिरस्निग्धापाङ्गेन भारत॥ 33 ॥

babhāṣa ṛṣabhaṃ puṃsāṃ vīkṣantī bhagavanmukham | savrīḍahāsarucirasnigdhāpāṅgena bhārata

नन्वेवमेतदरविन्दविलोचनाह यद्वै भवान् भगवतोऽसदृशी विभूम्नः ।क्व स्वे महिम्न्यभिरतो भगवांस्त्र्यधीशः क्वाहं गुणप्रकृतिरज्ञगृहीतपादा॥ 34 ॥

nanvevametadaravindavilocanāha yadvai bhavān bhagavato'sadṛśī vibhūmnaḥ | kva sve mahimnyabhirato bhagavāṃstryadhīśaḥ kvāhaṃ guṇaprakṛtirajñagṛhītapādā

सत्यं भयादिव गुणेभ्य उरुक्रमान्तः शेते समुद्र उपलम्भनमात्र आत्मा ।नित्यं कदिन्द्रियगणैः कृतविग्रहस्त्वं त्वत्सेवकैर्नृपपदं विधुतं तमोऽन्धम्॥ 35 ॥

satyaṃ bhayādiva guṇebhya urukramāntaḥ śete samudra upalambhanamātra ātmā | nityaṃ kadindriyagaṇaiḥ kṛtavigrahastvaṃ tvatsevakairnṛpapadaṃ vidhutaṃ tamo'ndham

त्वत्पादपद्ममकरन्दजुषां मुनीनां वर्त्मास्फुटं नृपशुभिर्ननु दुर्विभाव्यम् ।यस्मादलौकिकमिवेहितमीश्वरस्य भूमंस्तवेहितमथो अनु ये भवन्तम्॥ 36 ॥

tvatpādapadmamakarandajuṣāṃ munīnāṃ vartmāsphuṭaṃ nṛpaśubhirnanu durvibhāvyam | yasmādalaukikamivehitamīśvarasya bhūmaṃstavehitamatho anu ye bhavantam

निष्किञ्चनो ननु भवान् न यतोऽस्ति किञ्चि- द्यस्मै बलिं बलिभुजोऽपि हरन्त्यजाद्याः ।न त्वा विदन्त्यसुतृपोऽन्तकमाढ्यतान्धाः प्रेष्ठो भवान् बलिभुजामपि तेऽपि तुभ्यम्॥ 37 ॥

niṣkiñcano nanu bhavān na yato'sti kiñci- dyasmai baliṃ balibhujo'pi harantyajādyāḥ | na tvā vidantyasutṛpo'ntakamāḍhyatāndhāḥ preṣṭho bhavān balibhujāmapi te'pi tubhyam

त्वं वै समस्तपुरुषार्थमयः फलात्मा यद्वाञ्छया सुमतयो विसृजन्ति कृत्स्नम् ।तेषां विभो समुचितो भवतः समाजः पुंसः स्त्रियाश्च रतयोः सुखदुःखिनोर्न॥ 38 ॥

tvaṃ vai samastapuruṣārthamayaḥ phalātmā yadvāñchayā sumatayo visṛjanti kṛtsnam | teṣāṃ vibho samucito bhavataḥ samājaḥ puṃsaḥ striyāśca ratayoḥ sukhaduḥkhinorna

त्वं न्यस्तदण्डमुनिभिर्गदितानुभाव आत्माऽऽत्मदश्च जगतामिति मे वृतोऽसि ।हित्वा भवद्भ्रुव उदीरितकालवेग- ध्वस्ताशिषोऽब्जभवनाकपतीन् कुतोऽन्ये॥ 39 ॥

tvaṃ nyastadaṇḍamunibhirgaditānubhāva ātmā''tmadaśca jagatāmiti me vṛto'si | hitvā bhavadbhruva udīritakālavega- dhvastāśiṣo'bjabhavanākapatīn kuto'nye

जाड्यं वचस्तव गदाग्रज यस्तु भूपान् विद्राव्य शार्ङ्गनिनदेन जहर्थ मां त्वम् ।सिंहो यथा स्वबलिमीश पशून् स्वभागं तेभ्यो भयाद्यदुदधिं शरणं प्रपन्नः॥ 40 ॥

jāḍyaṃ vacastava gadāgraja yastu bhūpān vidrāvya śārṅganinadena jahartha māṃ tvam | siṃho yathā svabalimīśa paśūn svabhāgaṃ tebhyo bhayādyadudadhiṃ śaraṇaṃ prapannaḥ

यद्वाञ्छया नृपशिखामणयोऽङ्ग वैन्य- जायन्तनाहुषगयादय ऐकपत्यम् ।राज्यं विसृज्य विविशुर्वनमम्बुजाक्ष सीदन्ति तेऽनुपदवीं त इहास्थिताः किम्॥ 41 ॥

yadvāñchayā nṛpaśikhāmaṇayo'ṅga vainya- jāyantanāhuṣagayādaya aikapatyam | rājyaṃ visṛjya viviśurvanamambujākṣa sīdanti te'nupadavīṃ ta ihāsthitāḥ kim

कान्यं श्रयेत तव पादसरोजगन्ध- माघ्राय सन्मुखरितं जनतापवर्गम् ।लक्ष्म्यालयं त्वविगणय्य गुणालयस्य मर्त्या सदोरुभयमर्थविविक्तदृष्टिः॥ 42 ॥

kānyaṃ śrayeta tava pādasarojagandha- māghrāya sanmukharitaṃ janatāpavargam | lakṣmyālayaṃ tvavigaṇayya guṇālayasya martyā sadorubhayamarthaviviktadṛṣṭiḥ

तं त्वानुरूपमभजं जगतामधीश- मात्मानमत्र च परत्र च कामपूरम् ।स्यान्मे तवाङ्घ्रिररणं सृतिभिर्भ्रमन्त्या यो वै भजन्तमुपयात्यनृतापवर्गः॥ 43 ॥

taṃ tvānurūpamabhajaṃ jagatāmadhīśa- mātmānamatra ca paratra ca kāmapūram | syānme tavāṅghriraraṇaṃ sṛtibhirbhramantyā yo vai bhajantamupayātyanṛtāpavargaḥ

तस्याः स्युरच्युत नृपा भवतोपदिष्टाः स्त्रीणां गृहेषु खरगोश्वबिडालभृत्याः ।यत्कर्णमूलमरिकर्षण नोपयाया- द्युष्मत्कथा मृडविरिञ्चसभासु गीता॥ 44 ॥

tasyāḥ syuracyuta nṛpā bhavatopadiṣṭāḥ strīṇāṃ gṛheṣu kharagośvabiḍālabhṛtyāḥ | yatkarṇamūlamarikarṣaṇa nopayāyā- dyuṣmatkathā mṛḍaviriñcasabhāsu gītā

त्वक्श्मश्रुरोमनखकेशपिनद्धमन्त- र्मांसास्थिरक्तकृमिविट्कफपित्तवातम् ।जीवच्छवं भजति कान्तमतिर्विमूढा या ते पदाब्जमकरन्दमजिघ्रती स्त्री॥ 45 ॥

tvakśmaśruromanakhakeśapinaddhamanta- rmāṃsāsthiraktakṛmiviṭkaphapittavātam | jīvacchavaṃ bhajati kāntamatirvimūḍhā yā te padābjamakarandamajighratī strī

अस्त्वम्बुजाक्ष मम ते चरणानुराग आत्मन् रतस्य मयि चानतिरिक्तदृष्टेः ।यर्ह्यस्य वृद्धय उपात्तरजोऽतिमात्रो मामीक्षसे तदु ह नः परमानुकम्पा॥ 46 ॥

astvambujākṣa mama te caraṇānurāga ātman ratasya mayi cānatiriktadṛṣṭeḥ | yarhyasya vṛddhaya upāttarajo'timātro māmīkṣase tadu ha naḥ paramānukampā

नैवालीकमहं मन्ये वचस्ते मधुसूदन ।अम्बाया इव हि प्रायः कन्यायाः स्याद्रतिः क्वचित्॥ 47 ॥

naivālīkamahaṃ manye vacaste madhusūdana | ambāyā iva hi prāyaḥ kanyāyāḥ syādratiḥ kvacit

व्यूढायाश्चापि पुंश्चल्या मनोऽभ्येति नवं नवम् ।बुधोऽसतीं न बिभृयात्तां बिभ्रदुभयच्युतः॥ 48 ॥

vyūḍhāyāścāpi puṃścalyā mano'bhyeti navaṃ navam | budho'satīṃ na bibhṛyāttāṃ bibhradubhayacyutaḥ

साध्व्येतच्छ्रोतुकामैस्त्वं राजपुत्रि प्रलम्भिता ।मयोदितं यदन्वात्थ सर्वं तत्सत्यमेव हि॥ 49 ॥

sādhvyetacchrotukāmaistvaṃ rājaputri pralambhitā | mayoditaṃ yadanvāttha sarvaṃ tatsatyameva hi

यान् यान् कामयसे कामान् मय्यकामाय भामिनि ।सन्ति ह्येकान्तभक्तायास्तव कल्याणि नित्यदा॥ 50 ॥

yān yān kāmayase kāmān mayyakāmāya bhāmini | santi hyekāntabhaktāyāstava kalyāṇi nityadā

उपलब्धं पतिप्रेम पातिव्रत्यं च तेऽनघे ।यद्वाक्यैश्चाल्यमानाया न धीर्मय्यपकर्षिता॥ 51 ॥

upalabdhaṃ patiprema pātivratyaṃ ca te'naghe | yadvākyaiścālyamānāyā na dhīrmayyapakarṣitā

ये मां भजन्ति दाम्पत्ये तपसा व्रतचर्यया ।कामात्मानोऽपवर्गेशं मोहिता मम मायया॥ 52 ॥

ye māṃ bhajanti dāmpatye tapasā vratacaryayā | kāmātmāno'pavargeśaṃ mohitā mama māyayā

मां प्राप्य मानिन्यपवर्गसम्पदं वाञ्छन्ति ये सम्पद एव तत्पतिम् ।ते मन्दभाग्या निरयेऽपि ये नृणां मात्रात्मकत्वान्निरयः सुसङ्गमः॥ 53 ॥

māṃ prāpya māninyapavargasampadaṃ vāñchanti ye sampada eva tatpatim | te mandabhāgyā niraye'pi ye nṛṇāṃ mātrātmakatvānnirayaḥ susaṅgamaḥ

दिष्ट्या गृहेश्वर्यसकृन्मयि त्वया कृतानुवृत्तिर्भवमोचनी खलैः ।सुदुष्करासौ सुतरां दुराशिषो ह्यसुम्भराया निकृतिं जुषः स्त्रियाः॥ 54 ॥

diṣṭyā gṛheśvaryasakṛnmayi tvayā kṛtānuvṛttirbhavamocanī khalaiḥ | suduṣkarāsau sutarāṃ durāśiṣo hyasumbharāyā nikṛtiṃ juṣaḥ striyāḥ

न त्वादृशीं प्रणयिनीं गृहिणीं गृहेषु पश्यामि मानिनि यया स्वविवाहकाले ।प्राप्तान् नृपानवगणय्य रहो हरो मे प्रस्थापितो द्विज उपश्रुतसत्कथस्य॥ 55 ॥

na tvādṛśīṃ praṇayinīṃ gṛhiṇīṃ gṛheṣu paśyāmi mānini yayā svavivāhakāle | prāptān nṛpānavagaṇayya raho haro me prasthāpito dvija upaśrutasatkathasya

भ्रातुर्विरूपकरणं युधि निर्जितस्य प्रोद्वाहपर्वणि च तद्वधमक्षगोष्ठ्याम् ।दुःखं समुत्थमसहोऽस्मदयोगभीत्या नैवाब्रवीः किमपि तेन वयं जितास्ते॥ 56 ॥

bhrāturvirūpakaraṇaṃ yudhi nirjitasya prodvāhaparvaṇi ca tadvadhamakṣagoṣṭhyām | duḥkhaṃ samutthamasaho'smadayogabhītyā naivābravīḥ kimapi tena vayaṃ jitāste

दूतस्त्वयाऽऽत्मलभने सुविविक्तमन्त्रः प्रस्थापितो मयि चिरायति शून्यमेतत् ।मत्वाजिहास इदमङ्गमनन्ययोग्यं तिष्ठेत तत्त्वयि वयं प्रतिनन्दयामः॥ 57 ॥

dūtastvayā''tmalabhane suviviktamantraḥ prasthāpito mayi cirāyati śūnyametat | matvājihāsa idamaṅgamananyayogyaṃ tiṣṭheta tattvayi vayaṃ pratinandayāmaḥ

एवं सौरतसंलापैर्भगवान् जगदीश्वरः ।स्वरतो रमया रेमे नरलोकं विडम्बयन्॥ 58 ॥

evaṃ sauratasaṃlāpairbhagavān jagadīśvaraḥ | svarato ramayā reme naralokaṃ viḍambayan

तथान्यासामपि विभुर्गृहेषु गृहवानिव ।आस्थितो गृहमेधीयान् धर्मान् लोकगुरुर्हरिः॥ 59 ॥

tathānyāsāmapi vibhurgṛheṣu gṛhavāniva | āsthito gṛhamedhīyān dharmān lokagururhariḥ

संहितायां दशमस्कन्धे उत्तरार्धे कृष्णरुक्मिणी- संवादो नाम षष्टितमोऽध्यायः॥ 60 ॥

saṃhitāyāṃ daśamaskandhe uttarārdhe kṛṣṇarukmiṇī- saṃvādo nāma ṣaṣṭitamo'dhyāyaḥ