Skandha 10, Adhyāya 5

सूत उवाच ।ते गत्वा देवदेवेशं रमानाथं जगद्गुरुम् ।विष्णुं कमलपत्राक्षं ददृशुः प्रभयान्वितम्॥ 1 ॥

sūta uvāca | te gatvā devadeveśaṃ ramānāthaṃ jagadgurum | viṣṇuṃ kamalapatrākṣaṃ dadṛśuḥ prabhayānvitam

स्तोत्रेण तुष्टुवुर्भक्त्या गद्गदस्वरसत्कृताः ।देवा ऊचुः ।जय विष्णो रमेशाद्य महापुरुष पूर्वज॥ 2 ॥

stotreṇa tuṣṭuvurbhaktyā gadgadasvarasatkṛtāḥ | devā ūcuḥ | jaya viṣṇo rameśādya mahāpuruṣa pūrvaja

दैत्यारे कामजनक सर्वकामफलप्रद ।महावराह गोविन्द महायज्ञस्वरूपक॥ 3 ॥

daityāre kāmajanaka sarvakāmaphalaprada | mahāvarāha govinda mahāyajñasvarūpaka

महाविष्णो ध्रुवेशाद्य जगदुत्पत्तिकारण ।मत्स्यावतारे वेदानामुद्धाराधाररूपक॥ 4 ॥

mahāviṣṇo dhruveśādya jagadutpattikāraṇa | matsyāvatāre vedānāmuddhārādhārarūpaka

सत्यव्रत धराधीश मत्स्यरूपाय ते नमः ।जयाकूपार दैत्यारे सुरकार्यसमर्पक॥ 5 ॥

satyavrata dharādhīśa matsyarūpāya te namaḥ | jayākūpāra daityāre surakāryasamarpaka

अमृताप्तिकरेशान कूर्मरूपाय ते नमः ।जयादिदैत्यनाशार्थमादिसूकररूपधृक्॥ 6 ॥

amṛtāptikareśāna kūrmarūpāya te namaḥ | jayādidaityanāśārthamādisūkararūpadhṛk

मह्युद्धारकृतोद्योगकोलरूपाय ते नमः ।नारसिंहं वपुः कृत्वा महादैत्यं ददार यः॥ 7 ॥

mahyuddhārakṛtodyogakolarūpāya te namaḥ | nārasiṃhaṃ vapuḥ kṛtvā mahādaityaṃ dadāra yaḥ

करजैर्वरदृप्ताङ्गं तस्मै नृहरये नमः ।वामनं रूपमास्थाय त्रैलोक्यैश्वर्यमोहितम्॥ 8 ॥

karajairvaradṛptāṅgaṃ tasmai nṛharaye namaḥ | vāmanaṃ rūpamāsthāya trailokyaiśvaryamohitam

बलिं सञ्छलयामास तस्मै वामनरूपिणे ।दुष्टक्षत्रविनाशाय सहस्रकरशत्रवे॥ 9 ॥

baliṃ sañchalayāmāsa tasmai vāmanarūpiṇe | duṣṭakṣatravināśāya sahasrakaraśatrave

रेणुकागर्भजाताय जामदग्न्याय ते नमः ।दुष्टराक्षसपौलस्त्यशिरश्छेदपटीयसे॥ 10 ॥

reṇukāgarbhajātāya jāmadagnyāya te namaḥ | duṣṭarākṣasapaulastyaśiraśchedapaṭīyase

श्रीमद्दाशरथे तुभ्यं नमोऽनन्तक्रमाय च ।कंसदुर्योधनाद्यैश्च दैत्यैः पृथ्वीशलाञ्छनैः॥ 11 ॥

śrīmaddāśarathe tubhyaṃ namo'nantakramāya ca | kaṃsaduryodhanādyaiśca daityaiḥ pṛthvīśalāñchanaiḥ

भाराक्रान्तां महीं योऽसावुज्जहार महाविभुः ।धर्मं संस्थापयामास पापं कृत्वा सुदूरतः॥ 12 ॥

bhārākrāntāṃ mahīṃ yo'sāvujjahāra mahāvibhuḥ | dharmaṃ saṃsthāpayāmāsa pāpaṃ kṛtvā sudūrataḥ

तस्मै कृष्णाय देवाय नमोऽस्तु बहुधा विभो ।दुष्टयज्ञविघाताय पशुहिंसानिवृत्तये॥ 13 ॥

tasmai kṛṣṇāya devāya namo'stu bahudhā vibho | duṣṭayajñavighātāya paśuhiṃsānivṛttaye

बौद्धरूपं दधौ योऽसौ तस्मै देवाय ते नमः ।म्लेच्छप्रायेऽखिले लोके दुष्टराजन्यपीडिते॥ 14 ॥

bauddharūpaṃ dadhau yo'sau tasmai devāya te namaḥ | mlecchaprāye'khile loke duṣṭarājanyapīḍite

कल्किरूपं समादध्यौ देवदेवाय ते नमः ।दशावतारास्ते देव भक्तानां रक्षणाय वै॥ 15 ॥

kalkirūpaṃ samādadhyau devadevāya te namaḥ | daśāvatārāste deva bhaktānāṃ rakṣaṇāya vai

दुष्टदैत्यविघाताय तस्मात्त्वं सर्वदुःखहृत् ।जय भक्तार्तिनाशाय धृतं नारीजलात्मसु॥ 16 ॥

duṣṭadaityavighātāya tasmāttvaṃ sarvaduḥkhahṛt | jaya bhaktārtināśāya dhṛtaṃ nārījalātmasu

रूपं येन त्वया देव कोऽन्यस्त्वत्तो दयानिधिः ।इत्येवं देवदेवेशं स्तुत्वा श्रीपीतवाससम्॥ 17 ॥

rūpaṃ yena tvayā deva ko'nyastvatto dayānidhiḥ | ityevaṃ devadeveśaṃ stutvā śrīpītavāsasam

प्रणेमुर्भक्तिसहिताः साष्टाङ्गं विबुधर्षभाः ।तेषां स्तवं समाकर्ण्य देवः श्रीपुरुषोत्तमः॥ 18 ॥

praṇemurbhaktisahitāḥ sāṣṭāṅgaṃ vibudharṣabhāḥ | teṣāṃ stavaṃ samākarṇya devaḥ śrīpuruṣottamaḥ

उवाच विबुधान्सर्वान् हर्षयच्छ्रीगदाधरः ।प्रसन्नोऽस्मि स्तवेनाहं देवास्तापं विमुञ्चथ॥ 19 ॥

uvāca vibudhānsarvān harṣayacchrīgadādharaḥ | prasanno'smi stavenāhaṃ devāstāpaṃ vimuñcatha

भवतां नाशयिष्यामि दुःखं परमदुःसहम् ।वृणुध्वं च वरं मत्तो देवाः परमदुर्लभम्॥ 20 ॥

bhavatāṃ nāśayiṣyāmi duḥkhaṃ paramaduḥsaham | vṛṇudhvaṃ ca varaṃ matto devāḥ paramadurlabham

ददामि परमप्रीतः स्तवस्यास्य प्रसादतः ।य एतत्पठते स्तोत्रं कल्य उत्थाय मानवः॥ 21 ॥

dadāmi paramaprītaḥ stavasyāsya prasādataḥ | ya etatpaṭhate stotraṃ kalya utthāya mānavaḥ

मयि भक्तिं परां कृत्वा न तं शोकः स्पृशेत्कदा ।अलक्ष्मीः कालकर्णी च नाक्रामेत्तद्गृहं सुराः॥ 22 ॥

mayi bhaktiṃ parāṃ kṛtvā na taṃ śokaḥ spṛśetkadā | alakṣmīḥ kālakarṇī ca nākrāmettadgṛhaṃ surāḥ

नोपसर्गा न वेताला न ग्रहा ब्रह्मराक्षसाः ।न रोगा वातिकाः पैत्ताः श्लेष्मसम्भविनस्तथा॥ 23 ॥

nopasargā na vetālā na grahā brahmarākṣasāḥ | na rogā vātikāḥ paittāḥ śleṣmasambhavinastathā

नाकालमरणं तस्य कदापि च भविष्यति ।सन्ततिश्चिरकालस्था भोगाः सर्वे सुखादयः॥ 24 ॥

nākālamaraṇaṃ tasya kadāpi ca bhaviṣyati | santatiścirakālasthā bhogāḥ sarve sukhādayaḥ

सम्भविष्यन्ति तन्मर्त्यगृहे यः स्तोत्रपाठकः ।किं पुनर्बहुनोक्तेन स्तोत्रं सर्वार्थसाधकम्॥ 25 ॥

sambhaviṣyanti tanmartyagṛhe yaḥ stotrapāṭhakaḥ | kiṃ punarbahunoktena stotraṃ sarvārthasādhakam

एतस्य पठनानॄणां भुक्तिमुक्ती न दूरतः ।देवा भवत्सु यद्दुःखं कथ्यतां तदसंशयम्॥ 26 ॥

etasya paṭhanānṝṇāṃ bhuktimuktī na dūrataḥ | devā bhavatsu yadduḥkhaṃ kathyatāṃ tadasaṃśayam

नाशयामि न सन्देहश्चात्र कार्योऽणुरेव च ।एवं श्रीभगवद्वाक्यं श्रुत्वा सर्वे दिवौकसः ।प्रसन्नमनसः सर्वे पुनरूचुर्वृषाकपिम्॥ 27 ॥

nāśayāmi na sandehaścātra kāryo'ṇureva ca | evaṃ śrībhagavadvākyaṃ śrutvā sarve divaukasaḥ | prasannamanasaḥ sarve punarūcurvṛṣākapim