Parva 3, Adhyāya 101

पौण्ड्रकस्य श्रीकृष्णेन सार्धं युद्धं, पौण्ड्रकस्य वधं ततः शरं समादाय वासुदेवः प्रतापवान् ।पौण्ड्रं जघान सहसा निशितेन शरेण ह॥ 1 ॥

pauṇḍrakasya śrīkṛṣṇena sārdhaṃ yuddhaṃ, pauṇḍrakasya vadhaṃ tataḥ śaraṃ samādāya vāsudevaḥ pratāpavān | pauṇḍraṃ jaghāna sahasā niśitena śareṇa ha

पौण्ड्रोऽथ वासुदेवस्तु शरैर्दशभिराशुगैः ।वासुदेवं जघानाशु वार्ष्णेयं वृष्णिनन्दनम्॥ 2 ॥

pauṇḍro'tha vāsudevastu śarairdaśabhirāśugaiḥ | vāsudevaṃ jaghānāśu vārṣṇeyaṃ vṛṣṇinandanam

दारुकं पञ्चविंशत्या हयान् दशभिरेव च ।सप्तत्या वासुदेवं तु यादवं वासुदेवकः॥ 3 ॥

dārukaṃ pañcaviṃśatyā hayān daśabhireva ca | saptatyā vāsudevaṃ tu yādavaṃ vāsudevakaḥ

ततः प्रहस्य सुचिरं केशवः केशिसूदनः ।धृष्टोऽसाविति मनसा सम्पूज्य यदुनन्दनः॥ 4 ॥

tataḥ prahasya suciraṃ keśavaḥ keśisūdanaḥ | dhṛṣṭo'sāviti manasā sampūjya yadunandanaḥ

आकृष्य शार्ङ्गं बलवान् सन्धाय रिपुसूदनः ।नाराचेन सुतीक्ष्णेन ध्वजं चिच्छेद केशवः॥ 5 ॥

ākṛṣya śārṅgaṃ balavān sandhāya ripusūdanaḥ | nārācena sutīkṣṇena dhvajaṃ ciccheda keśavaḥ

सारथेश्च शिरः कायादाहृत्य यदुनन्दनः ।अश्वांश्च चतुरो हत्वा चतुर्भिः सायकोत्तमैः॥ 6 ॥

sāratheśca śiraḥ kāyādāhṛtya yadunandanaḥ | aśvāṃśca caturo hatvā caturbhiḥ sāyakottamaiḥ

रथं राज्ञः समाहत्य तदोभौ पार्ष्णिसारथी ।चक्रे च तिलशः कृत्वा हसन् किञ्चिदिव स्थितः॥ 7 ॥

rathaṃ rājñaḥ samāhatya tadobhau pārṣṇisārathī | cakre ca tilaśaḥ kṛtvā hasan kiñcidiva sthitaḥ

पौण्ड्रको वासुदेवस्तु रथादुत्प्लुत्य सत्वरः ।आदाय निशितं खङ्गं प्राहिणोत् केशवाय सः॥ 8 ॥

pauṇḍrako vāsudevastu rathādutplutya satvaraḥ | ādāya niśitaṃ khaṅgaṃ prāhiṇot keśavāya saḥ

स खङ्गं शतधा कृत्वा तूष्णोमासीच्च केशवः ।ततः परं महाघोरं परिघं कालसम्मितम्॥ 9 ॥

sa khaṅgaṃ śatadhā kṛtvā tūṣṇomāsīcca keśavaḥ | tataḥ paraṃ mahāghoraṃ parighaṃ kālasammitam

गृहीत्वा वासुदेवाय वासुदेवः प्रतापवान् ।प्राहिणोद् वृष्णिवीराय सर्वक्षत्रस्य पश्यतः॥ 10 ॥

gṛhītvā vāsudevāya vāsudevaḥ pratāpavān | prāhiṇod vṛṣṇivīrāya sarvakṣatrasya paśyataḥ

तद् द्विधा जगतां नाथश्चकार यदुनन्दनः ।ततश्चक्रं महाघोरं सहस्रारं महाप्रभम्॥ 11 ॥

tad dvidhā jagatāṃ nāthaścakāra yadunandanaḥ | tataścakraṃ mahāghoraṃ sahasrāraṃ mahāprabham

त्रिंशद्भारसमायुक्तमायसाख्यममित्रहा ।आदायाथ महाराज केशवं वाक्यमब्रवीत्॥ 12 ॥

triṃśadbhārasamāyuktamāyasākhyamamitrahā | ādāyātha mahārāja keśavaṃ vākyamabravīt

पश्येदं निशितं घोरं तव चक्रविनाशनम् ।अनेन तव गोविन्द दर्पं दर्पवतां वर॥ 13 ॥

paśyedaṃ niśitaṃ ghoraṃ tava cakravināśanam | anena tava govinda darpaṃ darpavatāṃ vara

अपनेष्यामि वार्ष्णेय सर्वक्षत्रस्य पश्यतः ।त्वामुद्दिश्य महाघोरं कृतमन्यद् दुरासदम्॥ 14 ॥

apaneṣyāmi vārṣṇeya sarvakṣatrasya paśyataḥ | tvāmuddiśya mahāghoraṃ kṛtamanyad durāsadam

यदि शक्तो हरे कृष्ण दारयेदं महास्पदम् ।इत्युक्त्वा तच्छतगुणं भ्रामयित्वा महाबलः॥ 15 ॥

yadi śakto hare kṛṣṇa dārayedaṃ mahāspadam | ityuktvā tacchataguṇaṃ bhrāmayitvā mahābalaḥ

चिक्षेपाथ महावीर्यः पौण्ड्रको नृपसत्तमः ।अवप्लुत्य ततो देशात् तदुत्सृज्य महाबलः॥ 16 ॥

cikṣepātha mahāvīryaḥ pauṇḍrako nṛpasattamaḥ | avaplutya tato deśāt tadutsṛjya mahābalaḥ

सिंहनादं महाघोरं व्यनदद् वीर्यवांस्तदा ।ततो विस्मयमापन्नो भगवान् देवकीसुतः॥ 27 ॥

siṃhanādaṃ mahāghoraṃ vyanadad vīryavāṃstadā | tato vismayamāpanno bhagavān devakīsutaḥ

अहो वीर्यमहो धैर्यमस्य पौण्ड्रस्य दुःसहम् ।इति मत्वा जगन्नाथ उत्थितश्च रथोत्तमात्॥ 18 ॥

aho vīryamaho dhairyamasya pauṇḍrasya duḥsaham | iti matvā jagannātha utthitaśca rathottamāt

ततः शिलां समादाय प्रेषयामास केशवम् ।तां शिलां प्रेषयामास तस्मै यदुकुलोद्वहः॥ 19 ॥

tataḥ śilāṃ samādāya preṣayāmāsa keśavam | tāṃ śilāṃ preṣayāmāsa tasmai yadukulodvahaḥ

पौण्ड्रेण सुचिरं कालं विक्रीड्य भगवान् हरिः ।ततश्चक्रं समादाय निशितं रक्तभोजनम्॥ 20 ॥

pauṇḍreṇa suciraṃ kālaṃ vikrīḍya bhagavān hariḥ | tataścakraṃ samādāya niśitaṃ raktabhojanam

दैत्यमांसप्रदिग्धाङ्गं नारीगर्भविमोचनम् ।शातकुम्भमयं घोरं दैत्यदानवनाशनम् ॥ २१॥।सहस्रारं शतारं तदद्भुतं दैत्यभीषणम् ।ऐश्वर्यवर्म परमं नित्यं सुरगणार्चितम्॥ 22 ॥

daityamāṃsapradigdhāṅgaṃ nārīgarbhavimocanam | śātakumbhamayaṃ ghoraṃ daityadānavanāśanam || 21||| sahasrāraṃ śatāraṃ tadadbhutaṃ daityabhīṣaṇam | aiśvaryavarma paramaṃ nityaṃ suragaṇārcitam

विष्णुः कृष्णस्तथा शार्ङ्गी नित्ययुक्तः सदा हरिः ।जघान तेन गोविन्दः पौण्ड्रकं नृपसत्तमम्॥ 23 ॥

viṣṇuḥ kṛṣṇastathā śārṅgī nityayuktaḥ sadā hariḥ | jaghāna tena govindaḥ pauṇḍrakaṃ nṛpasattamam

तस्य देहं विदार्याशु चक्रं पिशितभोजनम् ।कृष्णस्याथ करं भूयः प्राप सर्वेश्वरस्य ह॥ 24 ॥

tasya dehaṃ vidāryāśu cakraṃ piśitabhojanam | kṛṣṇasyātha karaṃ bhūyaḥ prāpa sarveśvarasya ha

ततः स पौण्ड्रको राजा गतासुः प्रापतद् भुवि ।निहत्य भगवान् विष्णुर्दुर्विज्ञेयगतिः प्रभुः ।प्रतिपेदे सुधर्मां तु यादवैः पूजितो हरिः॥ 25 ॥

tataḥ sa pauṇḍrako rājā gatāsuḥ prāpatad bhuvi | nihatya bhagavān viṣṇurdurvijñeyagatiḥ prabhuḥ | pratipede sudharmāṃ tu yādavaiḥ pūjito hariḥ